Machtsmisbruik ; Het ultieme EU voorbeeld

Featured

Van het ongelofelijke machtsmisbruik dat aan ons Europese burgers wordt opgedrongen door bestuurlijke Brussel.

Dit hoorde ik als korte nieuwsflits op de radio tussen de december hits door.

Dat Brussel toch wel een beetje fout bezig is met dat maandelijkse verhuis-uitje naar Strassbourgh.

Een Greta ‘milieu / klimaat’ dingetje en al voor jaren een agenda puntje op de gezamenlijke EU agenda. Europa is gebaseerd op de ‘ eeuwige’ strijd tussen natie staten, het doel is deze strijd te beslechten door het vormen van een unie.

De keus voor een gemeenschappelijke taal is decennia lang een bron van strijd op politiek niveau gebleken. En natuurlijk niets voor niets. De mogelijkheid om van mens tot mens te communiceren is de sleutel tot wereldwijde democratie en vrijheid van meningsuiting. Hier willen ze bij de EU niets van weten, net als de door de burger in 2019 gekozen EU bestuurders opeens om politieke reden niet meer konden aantreden en vervangen werden door anderen, die hoogstwaarschijnlijk beter inpasbaar waren in het van bovenaf opgelegde EU beleid.

Deze terugkerende ‘newsfeed’ lacht ons EU burgers recht in ons gezicht uit. Sukkels. Dit is gewoon de jarenlange regelmatig terugkerende radio boodschap voor ons luisteraars. Wij, zittend in de auto, hangend op de bank.

Sukkels.

Voor abortus en toch voor Trump

Featured

Het is bijna misdadig als ik mijn mening geef. Ongeloof op het andere gezicht, het besef dat je ‘eigen’ eerste indruk, een man vaak getrouwd, met een toren in new York, een flamboyante zaken man die in de jaren dertig niet zou hebben misstaan dat deze indruk is gebleven. Trump is regelmatig de weg kwijt. Dat staat zo vast als een huis. Dat was in 2017 en 2018. Zijn taalgebruik en tactisch spel, zijn onveranderd. Toch is mijn mening voor wat zijn gevoerde buitenlandse beleid, nu in 2019, van blanco ( zijn partij programma) en de uitvoering hiervan, positief. Dus ik glimlach nog steeds als ik hem in een cartoon zie opduiken met een gele zee-egel op zijn hoofd. Trump heeft grote stappen gezet mbt het nu voor eens en altijd onderstrepen dat de staat Israël legitiem is. Jeruzalem als hoofdstad, de moslim broederschap op de terroristen lijst zetten, nog eens benadrukken dat de Golan een integraal onderdeel is van de staat Israël. Dat is duidelijke taal gevolgd door maatregelen en wetgeving. De muur, abortus, opgesloten kinderen, een economisch conflict met China en een militair en financieel conflict met Europa, het is een lange lijst. Zijn vrouw afgebrand en neergezet als dom en golddigger, geeft al aan dat de anti trump ers alles uit de kast halen. Een vreselijk politiek strijdtoneel. Trump de man aan de grote tafel in de kroeg, het hoogste woord, seksistische grappen, altijd op zoek naar handel, extravert en niet bang van wat voor schijnwerper dan ook. Dat staat als een huis , net als zijn buitenlandse politiek, ik steun zijn Midden-Oosten politiek en erger mij groen en geel aan de nieuwe USA abortus wetgeving en hoop dat deze zal worden teruggedraaid ( denkende aan de abortus strijd die ook hier in de EU nog steeds gaande is). Ik een Trump supporter omdat het overleven van de staat Israël en haar inwoners belangrijk is en boven de veranderende abortuswetgeving en nieuwe handelsoorlogen uitstijgt , daarom steun ik Trump.

China’s zonen 2 / Chinese sons 2

Next to the almost impossibly first task of feeding the 1,3 billion Chinese citizens and protect them from starvation is the second task the Chinese government is trying ( for decades) to for fill, the struggle to ‘ put religion’ on its right place’. Just like protecting the Chinese citizens from starvation is ‘controlling’ religion also, prime, on the political agenda.

{Naast de bijkans onmogelijke taak om als overheid ervoor te zorgen dat hongersnood en de hongerdood, voor de nu 1, 3 miljard Chinezen, definitief tot de verleden tijd zal behoren, staat ook religie als ‘bedreiging’ voor de volksgezondheid op de Chinese, politieke, agenda.}

We all know the definition; Religion as in ‘ beacon’, a safety net to protect and help the religious citizens from worlds misery, and on the other side of this spectrum governments who are a also a beacon to protect from worlds misery.

{Religie als baken van hoop en vangnet voor de wereldse misère versus de Staat als vangnet voor wereldse misere.}

Of course religion is not capable to house more then one billion people, to feed them. Religion can not finance hospitals, building roads and maintain them. It’s the government who’s task it is for all people to support them in those mentioned

(‘Natuurlijk kan religie geen miljard mensen huisvesten of voeden. Ziekenhuizen bekostigen of speelplaatsen en wegen bouwen en onderhouden. Dat kan alleen de bevolking zelf die deze opdracht uit handen geeft aan haar staat’)

De Chinese state who’s starting point is: religion as in unnecessary exercise, but because it its the wish of many, allowing, controlled, worshiping.

{De Chinese staat die als uitgangspunt heeft dat religie een overbodige exercitie is maar gezien de wens van velen, gecontroleerde, aanbidding toestaat.}

Just like the one child politics was, and still is, crushed and despised, nowadays the political course to monitor religions en to limit their influence on Chinese society is this political choice reason for religious persons and their agnostic and humanist followers to protest.

{Net zoals de 1 kind politiek is vergruist en veracht is nu ook de Chinese politieke koers om godsdiensten te monitoren en zonodig te verbieden, wereldwijd, onder gelovigen en humanisten van divers pluimage, een Chinees politiek standpunt om tegen in opstand te komen.}

The notion that spiritual love is not given by, or allowed is clear. People seeking for spiritual help now know that it’s allowed but only onther strict conditions.

{Het besef is er dus bij deze gelovigen dat hoop of spirituele liefde niet door de Chinese staat kan gegeven en mag worden. Burgers die spirituele verlichting zoeken weten nu dat dit alleen is toegestaan onder bepaalde voorwaarden.}

So the Chinese state allows, till a certain level, controlled worshipping. The wish of these religious citizens to pray and hope that their state will participate in their worshipping, changing secular laws because they think that’s the best way to rule their state, and so they require, is for the Chinese government not negotiable.

{De Chinese staat staat gecontroleerde aanbidding toe. Tot op zekere hoogte. Want de wens van deze burgers om te blijven bidden en te hopen op een staat die meegaat in deze aanbidding, te weten seculaire wetgeving aanpast aan de wensen en dus eisen van de religieuze aanbidders is voor de Chinese staat niet bespreekbaar.}

Any state who will base their ( his/ her ) law and execution of the law on religious grounds will always be in default. Exclusion is namely the basis for worshipping citizens and their religious institutions en is always followed up by repentance.

{(Een staat die op een specifieke religie zijn wetgeving en uitvoering van taken, ten behoeve van de bevolking, baseert zal altijd in gebreke blijven.. Uitsluiting is namelijk altijd de basis voor de beoefenaars van een religie en wordt standaard gevolgd door bekering’)}

Religion is and, as it seems, will always be an private matter. There is, in China, no place for religious, political, pressure.

{Religie is en blijft een privézaak, in China is geen ruimte voor religieuze politieke druk }.

Praying, singing , reading and recite from so called holy books, pointing out predecessors chosen out from their closed religious group to ‘ show them the way’ is the maximum achievable for what ever kind of religion nowadays in (modern) China.

{Bidden, zingen, (voor) lezen uit boeken en mensen uit hun besloten groep aanwijzen om hun ‘religie’ te leiden. Dat is het maximale haalbaar voor welke religie dan ook in China.}

China’s zonen

Vijf mannen staan te roken.

Een bevestiging van het beeld dat veel Europeanen hebben van Chinese mannen.

Rochelen en spugen is een ander beeld, maar dat zie ik ze niet doen.

Ze staan te wachten, op een taxi of misschien een vriend die nog moet komen.

Vijf mannen van een jaar of veertig, vijftig.

De kinderen van China’s een kind politiek.

Wat doet dat met ze, wat heeft dat met ze gedaan.

Het besef dat hun ouders na hun geboorte klaar waren.

Dat er geen broertje of zusje meer zou komen.

Heeft dat hun wereldbeeld gevormd.

Hun kijk op de wereld.

Te weten dat in hun land, hun leiders, toen, gekozen hebben voor inmenging in het recht op voortplanting.

Dat zij China’s kostbaarste bezit waren.

Dat deze politieke keus werdt genomen op basis van wetenschappelijk bewijs, demografie en de wetenschap dat voedseltekort de hongersnood tot gevolg heeft.

Wat denken zij, als ze nu, zappend op tv, de van honger stervende kinderen in Jemen zien.

Als zij op hun Chinese tv zender het nieuws zien over gevangen genomen Chinese journalisten en schrijvers.

Ik vraag het niet.

In mijn wetenschap dat vrijheid van meningsuiting en de hongerdood in elkaars verlengde liggen.