Je begint elke keer weer helemaal opnieuw

Kerst 2019

Zo van, ik weet niets, niets van welke overtuigingen je hebt, welke simpele of verder uitgewerkte politieke visie je er op of na houdt.

Ik weet niets over je ouders, grootouders, of je atheïst of religieus bent.

Dat is lekker makkelijk.

Maar verandert natuurlijk niets aan onze gedeelde werkelijkheid.

Die van crisissen op wereldniveau, tot dichter bij huis in je eigen, vertrouwde land.

Heerlijk kerst, want kerst staat voor geweldloos.

Dus wens ik kinderen, de man van de benzinepomp, de onbekenden ‘bekenden’ op Facebook ‘een gezellige kerst toe’. Niet dat dit een verschil gaat maken, de staat waarin de wereld verkeerd is bij iedereen bekend en zal door onze gezellige ‘vrede op aarde’ theorie niet wezenlijk veranderen.

Maar we houden vol! Al tweeduizend jaar dus hoop is ook nog steeds aanwezig. Dit jaar editie 2019, we gaan er vol vertrouwen, met de leukste kerstboom van de hele straat, met een gestrekt been in.

Have fun

Prettig kerstfeest iedereen !

De sterke leider

Waarschuwingen, pas op! Het fascistische gevaar, samenkomend in ‘de leider’, zijn getrouwen omschreven als het populistische volk. Wij hebben onze sterke leider al. Mark Rutte is zijn naam. Al jarenlang is hij het boegbeeld, het gezicht van Nederland. Net zoals fascisten en fascistische regeringen worden beschreven in menig historisch document, de karakterisering van een fascistische leider door de hedendaagse pers aan het volk in bloemrijke taal wordt uitgelegd. Een leider, die aan het roer staat, omgeven door vazallen die hem steunen, vazallen die liegen en bedriegen en die onvoorwaardelijke trouw aan hun leider betonen. De politieke meelopers, die ziende blind zijn en hun controlerende taak veronachtzamen, wegwuiven. Foute ministers die blijven zitten.

Waar vroeger alleen God mocht oordelen is nu het volk, gekleineerd en uitgeknepen, met een Koning zonder macht, gebogen en verdeeld niet meer in staat een vuist te maken, eigendom van het fascistische monster dat wij onze Nederlandse regering noemen.

Heil aan de leider, heil aan Brussel, het nieuwe fascistische Europa is al lang, hier, onder ons.

2019; 100 kilometer Hongaars burgermeesterschap

In Hongarije is dit weekend lokaal gestemd. Nu zijn de stemmen geteld. De nieuwe burgermeesters zitten fris en fruitig achter hun bureau en zijn er klaar voor. Zij gaan hun politieke stempel drukken op hun stad of dorp.

Een geografische lijn van 100 kilometer. In Budapest is er een ‘socialist’ gekozen die, zo gaat het praatje onder de bevolking, al meteen de kont van Brussel kust. Soros een miljonair die jarenlang met behulp van billboards zwarter dan zwart is gemaakt is nu in Budapest, met zijn uiteenlopende gefinancierde activiteiten weer welkom. Dat zal de huidige Fidesz regering niet grappig vinden. Een kilometertje of 70 naar rechts is in Jaszbereny een Jobbik burgermeester gekozen. Zijn programma; de aanwezige arbeidskrachten die vanuit de Oekraïne met honderden de plaatselijke fabrieken bevolken zullen weer terug naar huis keren en plaats moeten maken voor lokale arbeidskrachten. Jobbik geeft een dikke middelvinger naar Brussel. De minderheden, lees Roma en de enkele Joden die hier in Hongarije stand weten te houden, zullen zich na jarenlang kennis gemaakt te hebben met de Jobbik politiek en haar volgelingen nu helemaal schuilhouden. Dat Jobbik de laatste jaren zich anders, gematigder, is gaan profileren en presenteren doet natuurlijk niets af aan de kennis onder de bevolking. Wat de Jobbik aanhang de laatste jaren allemaal heeft uitgespookt; de angst voortkomend uit intimidatie en moordpartijen is men, terecht, niet vergeten.

Een kilometer of dertig verder, in de kleine plattelandsdorpjes, is Fidesz heer en meester. Christelijke politiek is en blijft daar de komende jaren het motto. Brussels geld is welkom maar verder wenst men geen bemoeienis. Gebroederlijk stond Fidesz met de Katholieke KDNP op de verkiezingslijst. Deze politiek is bij de Hongaar bekend. Veilig en vertrouwd zwaaien de christenen en katholieken de Hongaarse scepter. Deze week kwam Fidesz voor even in het commerciële wereld nieuws. Een reclame met lesbische coca cola drinkende dames is als ongepast bestempeld, de publieke advertenties zijn verwijdert.

Honderd kilometer.

Het huidige gemeentelijke Hongaarse politieke landschap (anno 2019) is nog steeds overwegend conservatief. Brussel is niet geliefd en waar mogelijk zullen de christelijke waarden en normen leidend zijn .

Sar-el; Rachel en de IDF

Rachel zij deelde vanavond iets met ons de andere Sar-el vrijwilligers in Israël.

Dat ‘iets’ was persoonlijk, een emotie en dat ‘ons’ dat zijn wij vrijwilligers die in de bloedhitte de ons opgedragen rotklussen op deze afgesloten militaire basis met liefde uitvoeren.

Voor ons Israëlische leger, de IDF.

Onze begeleidsters zijn twee ‘lonely soldiers’. Lieve jonge vrouwen uit de USA en Engeland hijsen met ons, vroeg in de ochtend, de Israëlische vlag. Ze stellen de schoonmaakroosters op en maken ons op deze militaire basis wegwijs.

Als het avond programma is afgelopen, de airco ons heeft verkoeld en de slaapzaal wacht staat Rachel op en neemt het woord.

‘Ik ben verdrietig en blij’.

Mijn ouders die alle twee de concentratie kampen hebben overleefd. Mijn ouders die jarenlang in barakken zaten opgesloten.

Sorterend, kinderknuffels en stropdassen, in de wetenschap dat de dood door hun handen werd aangeraakt en verplaatst.

Deze dagen heb ik veel aan ze gedacht. ‘Mijn ouders’.

Ik Rachel, nu net als zij toen, opgesloten, maar met een werkende airco en in de wetenschap dat ik nu hier in Israël ben. Hier waar de IDF waakt. Israël het land waar ik mijn ouders kan herdenken.

Hier waren ‘zij’ bij ‘mij’.

Later als de groepsleden afscheid nemen krijg ik een klein plastic armbandje van Rachel. Canada staat erop. Rachel vliegt volgende week terug en zal als alles goed gaat volgend jaar met haar zonen de concentratie kampen in Europa bezoeken.

De Sar-el groep lost op, keert terug naar huis en haard. Rachel is voor mij deze reis de essentie van Sar-el. Israël een veilig huis voor ons allen. Ons thuis.

Godverdomme dit is geen wake up call

De moord op Derk Wiersum is natuurlijk niet te vergelijken met een ‘Engels belletje’. Toch lees ik het in de media. Een wake up call.

Een loze kreet samen met de boodschap dat er niemand politiek verantwoordelijk is voor het ‘ver onder de maat uitvoeren’ van deze justitiële taak.

Dit is de toon die is gezet. Vreselijk en waar. Een jaar geleden de twee doden bij Defensie verwijtbaar door nalatigheid, onze minister van defensie trad toen onder druk af.

Dit aftreden waar de publieke opinie en FVD, die terecht op het spreekgestoelte en gekleed in een semi Militair uniform de tweede kamer over hun verantwoordelijkheid toesprak, aan hebben bijgedragen door duidelijk te stellen dat dit soort onbekwaamheid moet worden bestraft.

Deze moord is geen wake up call. Het is een moord op een man, een vader. Uitgevoerd door de maffia die uitermate actief is in Nederland. Granaten en een afgehakt hoofd. We zijn het vergeten of gewoon gaan vinden.

Zoals in België de staat van beleg, misschien nog steeds, na een aantal aanslagen is afgekondigd zo zou per direct de staat van beleg voor de regio Amsterdam moeten worden ingevoerd.

In Nederland gaat het over een aantal steden en dorpen waar criminelen een onzichtbare grens hebben doorbroken, die van boven en onderwereld.

Granaten. Het is oorlog. Dus voor Amsterdam de staat van beleg, net als de Belgen en de Fransen dit de afgelopen jaren als middel hebben gebruikt om terroristen en criminelen te kunnen pakken.

Waarom is dit nergens te lezen. Bij Jinek en DwDD herkauwen en herkauwen van ‘vreselijk tot de gedoodverfde wake Up call’ dat is wat ik hoor. Geen enkele discussie met voor en tegenstanders over een ‘ kop die moet rollen’.

We zijn alweer bijna een week verder. Derk is misschien al begraven. In besloten kring. Grapperhuis moet opstappen als eind verantwoordelijke.

Een moord is een moord en mag nooit gebruikt worden als voorbeeld in een zogenaamde wake up call.

De moeder van Amsterdam

Het is vervelend om iets negatiefs te schrijven over een bestuurder. Soms is een aangewezen of gekozen bestuurder toch minder geschikt voor de opgedragen taak. Zoals bij Femke.

Phong Peng aan de Amstel lees ik op de sociale media, de opmerkingen over Republiek Amsterdam , zet er maar gauw een hek omheen, de groene khmer zijn talrijk en dan is de oppositie er natuurlijk ook nog hel en verdoemenis uit roepend over nieuw Amsterdams beleid.

Nederland laat van zich horen, Amsterdam de hoofdstad van Nederland en dus heeft elke Nederlander er iets over te zeggen. Een granaten tapijt, doodskisten magazijn en een Burgermeester met haar wethouders.

Femke is in een huwelijkse crises beland wat samen met een hand wapen, met tot een klont gesoldeerd magazijn, gevonden in een van de laatjes van de familie kast in de gang is het praatje van de dag bij de Vomar en thuis onder het avondeten. Honderden illegalen die niet uitgezet worden. Het loopt toch wel uit de hand daar in Amsterdam is de opinie gegeven door de niet Amsterdammers.

Zij hebben gelijk de Amsterdammer kijkt niet meer op van een handgranaat , steekpartij, schietende jongens op scooters. Maar dit is niet normaal. Het is het bewijs dat Amsterdam naar de klote is.

Een vacature die komt eraan. De volgende bestuurder, de eerste man of vrouw van Amsterdam, zal een andere profielschets dan Femke voor gelegd krijgen.

Een moeder word er dan gezocht, met of zonder kinderen, stevig in haar schoenen staand. Iemand die besturen kan, die knopen doorhakt, die durft niet te luisteren naar haar adviseurs, die durft aan te vallen. Een vrouw zoals Golda Meier, een vrouw als Golda die hier in Amsterdam de scepter zwaait dat zou een wereld van verschil maken.

Maar het is Femke.

De witte broodsweken zijn al heel lang voorbij. De doortastende, met beide benen op de grond staande moeder van Amsterdam gaat Femke nooit meer worden, dat zit er gewoon niet in.

De staat van beleg & Derk Wiersum

Derk is dood. Al wat langer geleden voor de komst van zijn vrouw en kinderen is hij beëdigd. Als strafrecht advocaat. Deze tak van ons recht is een moeilijk werkveld. Zware misdadigers verdedigen vraagt veel van hen die ervoor kiezen deze groep recht te geven. Recht te doen. Nu is Derk dood. Doodgeschoten. Op de voorpagina van de Telegraaf staat een foto van de plaatst delict. Vermoord op zijn eigen stoep.

De zwijgplicht die zware criminele groeperingen eisen van hun ( bende) leden is een vaststaand feit. Italië is het vreselijke voorbeeld van een Europees land waarin de onderwereld door dood ( bedreigingen) en angst zaaien het bestuurlijk en politiek voor het zeggen heeft gekregen. Decennia lang ging de kogel dwars door rechters en advocaten heen. Journalisten en industriëlen. Niemand van de elite, van de invloedrijke, was veilig, ook hun vrouwen en kinderen niet.

Kroongetuigen waren en zijn een nagel aan echte en toekomstige doodskisten. Zoals nu met deze moord.

Het kroongetuige programma toont al decennia lang aan dat onze wetgeving ontoereikend is om de zware , rijke, technologisch zeer goed ontwikkelde criminele organisaties te vervolgen. De besluiteloosheid om de softdrugs markt door de overheid te laten monitoren is het bekendste voorbeeld.

Minister Grappenberg behoort af te treden. Als eind verantwoordelijke van ons justitie departement.

Het wegkijken is en was onvergefelijk en laat de ontoereikendheid zien, in zijn volle omvang, van de werk houding, beslissingsbereidheid en ondernomen acties van dit departement, van de leiding.

De staat van beleg zal moeten worden uitgeroepen. Dit geeft justitie per direct de mogelijkheid de 600’lijst op te pakken te screenen en zonodig te vervolgen.

De politie van Amsterdam kan huiszoekingen verrichten, alles en iedereen fouilleren of voor ondervraging vast zetten. Dat is wat er nu moet gebeuren.

De regering moet zijn verantwoordelijkheid nemen. Met of zonder steun van de oppositie.

Voor in de kiem smoren is het al heel lang te laat. Rapporten, rapporteren en blikken agenten. Dat is het antwoord van de door ons aangewezen bestuurders. Dit beleid is tijdrovend, al eerder ontoereikend gebleken en zeker inefficiënt voor nu, de korte termijn .

De staat van beleg zal moeten worden ingezet om deze strijd onder controle te krijgen. Alleen de regelrechte aanval is het juiste antwoord.

Een Jood in de sjoel

Dus nu ga je dan eindelijk naar de sjoel, na eerst 20 jaar op de sofa bij je psychiater te hebben geklaagd over je ouders en zusjes.

Ik moet zeggen ‘dan ben je wel op tijd wakker geworden’, ik denk toch minimaal een Mercedes wat die zielenknijper aan je gepiep heeft verdient.

Ja, dat wil je wel beamen. Dus zeg t dan. Mijn ouders waren top. Kom op. Ok, goed zo. Atheïsten, je ouders waren Joodse atheïsten en zo ben je opgevoed. Nog een keer, kom op hardop. Niets mis mee toch ?

En nu eindelijk durf je, een volwassen vent naar de sjoel. Gezellig toch? Gefeliciteerd!

Verder zou ik t op prijs stellen als je nu mn koffie betaald, maar je mag me ook gewoon een Mercedes cadeau geven hoor.

Ja, dat is een flauw grapje, ja, ja dat zeg ik ook hardop en nu opzouten, mn atheïstische joodse date komt eraan en ik moet me nog een beetje mooi maken.

The 2019 Jerusalem election hype

Did you notice that something very strange is going on in Jerusalem?

That the kippa is out of balance ?

No, tell me what’s happening!

Kippa on the right that’s ‘Likud’.

Kippa on the left is ‘Kahol Lavan’,

And the regular position, you know the ‘it will be in place all day’ kippa, that’s the signal they are going to vote for one of the religious parties.

Funny and smart that’s fore sure!

So you see that religious Jews are not ancient and lost in the modern political world.

They can create a election hype, media time and have a big laugh.