Spaanse zigeuners

Featured

Die zie ik hier de wanden van de musea vullen, prachtige schilderijen van Spaanse Roma, hun leven, geluk, honger en verdriet, de kinderen en natuurlijk de ‘Flamingo’, de jurken, de waaiers, en de stippel schoentjes. De rood met witte schoentjes die overal ter wereld in de kasten van kleine meisjes te vinden zijn. De Spaanse Roma bedelaarster die op de trap van de kathedraal een onverstaanbaar maar prachtig lied zingt. Dit zijn geen Hongaarse Roma. De Roma romantiek die hier in Spanje leeft, die bij de Roma en niet Roma vertedering en vreugde oproept, die is in Hongarije nergens te vinden. Hier dansen de Hongaarse Roma niet de Flamingo. Hier worden de Roma als ongeletterd en lastig gezien. Dit om- en beschrijf ik dan nog vriendelijk. Hier in Hongarije hangen, verspreid in de musea, geen tientallen schilderijen van Roma afgebeeld tussen gezellige huisjes en weelderige bloemenpracht. En dat is jammer. Dus weer wil ik een oproep doen voor de vestiging van een Hongaars Roma museum. Een museum waar ‘Roma’ schilderijen hangen, boeken van Hongaarse Roma schrijvers en schrijfsters in te kijken zijn. Musici geëerd worden. Een museum dat de alom bekende Roma ellende en misère overstijgt. Bij deze dus. Schilderij: Gitana de Granada 1915 Juan de Echevarria ( Carmen Thyssen museum Malaga)

Een Japanner in de tapasbar

Featured

Ik dacht ‘ik geef ze mijn Engelstalige menukaart’. Een bejaard setje Japanners klimt op de hoge barkrukken aan een tafeltje naast dat van mij. Moeilijk kijkend naar de Spaanse tapaskaart nemen ze de door mij aangeboden Engelse menukaart, denk ik, met plezier aan.

Maar 10 minuutjes later, als ik zelf nog een tapasje wil bestellen , krijg ik de kaart niet terug. Volgens mij is hij met zijn mobiel al de Spaanse tapasjes naar het Japans aan het vertalen met Google translate. De kaart is uitgebreid dus.. ik bestel nog maar een sangriatje.. en dan krijg ik de kaart terug. Hij laat mij een klein electronisch dingetje zien, ‘Made in Japan’ wat direct vertaald . O die Japanners toch, ik had het kunnen weten, werelds beste ‘elektronica producenten’, een Nikkei ‘moet ik hebben dingetje’ dat zowaar vertaald wat je uitspreekt en dan nog naar elke taal die je je maar bedenken kunt. Ik kende de ‘Nikkei’ alleen als beursterm. Hij trots op zijn Japanse vertaal computertje, ik zwaar onder de indruk van dit technische hoogstandje en met de wetenschap dat ‘Nikkei” een voor mij nieuwe producent is in het rijtje Japanse elektronica giganten en zo zitten wij allen te genieten in een authentieke tapasbar. Hier komt de wereld samen.

De Arabische bouwvakkers van het Alhambra

Featured

Het Alhambra in Granada is een wereldwonder. Een van de velen op de lijst die lang en wereldwijd is en terecht zoals ik nu met mijn eigen ogen heb mogen aanschouwen. Alhambra is de naam die gegeven is aan een complex van gebouwen: een kerk, torens, tuinen en als hoogtepunt het ‘Palacio Nazaries’ een paleis uit de Arabische ‘duizend en een nacht sprookjes’. En dan, terwijl ik door dit prachtige paleis heen loop zie ik hem; aan zijn broekriem hangt een sleutelhanger. Een fel gele veiligheidshelm, een heel kleintje, van plastic. Dit moet iemand zijn die werkt in de bouw, dat kan haast niet anders. Naast hem loopt zijn vriend of broer, al net zo stevig gebouwd maar zonder sleutelhanger. Met deskundige blik bekijken zij het paleis van de sultan. De houten balken, de als mozaïek gelegde tegelvloer, de betegelde wanden en marmeren fonteintjes, het sublieme afwatering systeem, maar eerst en vooral zie ik ze kijken naar het pleisterwerk. Het duizend jaar oude pleisterwerk. Nog puntgaaf en van een ongekende schoonheid. Met de hand bewerkt, uitmuntend Arabisch vakmanschap. Net als de plafonds en deuren, die zijn van bewerkt koper, geslagen ijzer, of gemaakt van in mozaïek gelegd cederhout. Van pleister en stuc, gemengd met albast en marmer poeder, daaruit werden de prachtigste patronen gesneden; planten, bloemen, schelpen en sterren vermengd met Arabische kalligrafie waarin Allah wordt benoemd en geprezen. Dit ultieme pleisterwerk bedekt de wanden en een aantal van de plafonds. Dan komen we aan bij het gedeelte waar in lang vervlogen tijden de harem van de sultan verbleef. Een fontein ondersteund door magistrale marmeren leeuwen neemt een centrale plaatst in. Je ziet de mannen denken. Een harem. Zij hebben aan hun eigen, 21ste eeuw, harem hun handen al vol; aan moeders en schoonmoeders en tel daar hun vrouwen, dochters en zussen nog eens bij op. De verrassing, de bewondering, het ongekende vakmanschap en het ongeloof dat dit paleis ,na ruim duizend jaar, nog steeds standvastig op de heuvel uitkijkt over Granada en de Sierra Nevada dat is wat er in onze gedachten achter blijft als wij, bezoekers, door de prachtig aangelegde tuinen weer terug keren naar ons huis of hotel.

In Katholiek Polen is lesbische sex niet lekker

Featured

Een biertje voor 3,50 dat is in Zweden een stuk duurder. Maria is blij, lekker weer hier en de alcohol is betaalbaar. Maria en haar vriendin Anna wonen in Zweden. Hun mini vakantie naar Malaga is een beloning voor het harde werken. Maria en Anna zijn lesbiennes. Vrolijke gezellige jonge vrouwen die Polen hebben ingeruild voor Zweden. Een prima land, de taal is lastig en het leven duur maar de Zweden zijn vriendelijk en hulpvaardig. Ook het feit dat Zweden een milieuvriendelijk land is is voor deze twee afgestudeerde milieu deskundigen een verademing. De bussen stinken hier dat was het eerste wat de dames opviel, in Zweden gebruiken ze als brandstof biogas en elektra. Ruim een jaar geleden zijn ze in Malmö een milieuvriendelijk schoonmaak bedrijf begonnen. Veel papierwerk, maar het is gelukt. Nog een paar jaar en dan kunnen ze de Zweedse nationaliteit aannemen.Want als lesbiennes is trouwen in Polen onmogelijk. Ze hebben het geprobeerd, de Poolse officiële documenten die noodzakelijk zijn werden niet uitgereikt. Ze wisten het, dat we willen trouwen, hoe is een raadsel. Frustratie is wat zij voelen maar geen schok. In Polen is homosexualitiet nog steeds niet geaccepteerd, hun ouders zullen wel een vermoeden hebben maar uitgesproken en besproken is hun seksuele voorkeur nooit. Flauwe en gemene grappen worden er door hun familie gemaakt, dat lesbiennes niet goed in hun hoofd zijn, uit de kast komen dat zit er gewoon niet in. Maria is zelfs een keer door een politie agent met een pistool bedreigd, in het katholieke Polen, zogenaamd, heteroseksueel en in hun nieuwe vaderland Zweden zijn Maria en Anna vrolijke initiatief rijke vrouwen die er voor uit mogen en kunnen komen dat vrouwenliefde ok is. Nog even wachten dus een Zweeds huwelijk ligt in het verschiet.