Pakistan en de Jasmijn

Featured

De nationale bloem van Pakistan is de Jasmijn.

Sadaat Hussan Manto (1912-1955) heeft een oorkonde ontvangen, een oorkonde uitgereikt door de regering van Pakistan, de ‘Nishan-e-Imtiaz’ en in deze oorkonde is een kleine gouden Jasmijn verwerkt. De Jasmijn een plant die tedere witte bloemen met een heerlijke geur voortbrengt.

Dit is dus ook Pakistan, het moderne Pakistan van een ‘postume’ uitreiking aan een dode schrijver, een die wij in het westen niet kennen en waar wij niet of nauwelijks over gehoord hebben. Wel nu, dan de Pakistaanse bloggers die op straat in stukjes worden gehakt of door kwaadwillenden MOB’s worden achtervolgd en vermoord. Belangrijk en weerzinwekkend nieuws en terecht dat krijgen wij in het westen wel te horen.

Manto was geen moderne blogger maar een schrijver, het schrijven van korte verhalen en columns was zijn manier, zijn medium om het volk van India en later Pakistan te informeren over de wereld. Eerst als een moslim schrijver in India en na de moord op Ghandi als een moslim schrijver in Pakistan.

Mag de realiteit niet benoemd worden? Zal het ontkennen van de realiteit ons betere mensen maken? Deze retorische vragen stelt hij zichzelf en de aanwezigen in de rechtszaal. Meerdere rechtszaken waren er, allen bedoeld om hem de mond te snoeren, te beschuldigen van obsceniteit, om hem te dwingen te stoppen met schrijven.

Manto’s verhalen roken niet naar Jasmijn, waren niet frĂȘle maar rauw en conform de dagelijkse realiteit. Hij is uiteindelijk overleden, op jonge leeftijd, aan overmatig alcohol gebruik. De kant van elke samenleving die bevolkt en gekenmerkt wordt door prostitutie, geweld en godsdienstwaanzin waren de ‘beelden’ die vorm en inhoud gaven aan zijn schrijven.

De Pakistaanse regering heeft hem in 2012 dus postuum erkenning gegeven. Het land waar bloggers en journalisten worden vermoord omdat zij van blasfemie en obsceniteiten worden beschuldigd.

Terecht deze oorkonde, dit late eerbetoon en helaas noodzakelijk want het ‘ontkennen van de (geschreven) realiteit maakt geen betere mensen van ons’ maar ‘beesten’ die hun wil en denkbeelden met geweld aan anderen willen opleggen.