Sarajevo en East Al Ghouta

Featured

Zijn het de beelden van deze platgebombardeerde, in puin liggende Syrische stad, de beelden van een stad als een karkas met vlagen optrekkende rook en gruis, een simpele minaret die stand blijft houden, zijn dit de beelden die een vaste plek in ons geheugen gaan krijgen, naast het aanzwellende geluid van de jager, die hoog in de lucht, de onzekere belofte van een precisie raket heeft aangekondigd.

Heel lang geleden in Sarajevo, een stad in het voormalige Joegoslavië, was het de stilte, de op kousenvoeten rennende burgers, die met het geluid van een zachte wind en de vaste hand van een vijandige scherpschutter in hun omsingelde platgebombardeerde stad werden vermoord.

Beide oorlogen zijn in beeld gebracht, door journalisten met gevaar voor eigen leven en beiden zijn voor ons de toeschouwer, onwerkelijk en misselijkmakend.

De burgers die er bleven wonen, geteisterd en bedreigd door oorlogsgeweld, burgers die na een lange tijd van politieke onrust en demonstraties, nu in een oorlog zijn beland en nog steeds bereid zijn hun politieke gelijk te halen. Dit alles met de vaststaande overtuiging dat alleen gelijkheid en vrede telt. Duizenden burgers die deze overtuiging met de dood moesten bekopen.

Vanavond zie ik ‘De Cave’ een bekroonde documentaire waar het doorgeven van een zak met drop tijdens de vertoning ongepast voelt en dit ook eigenlijk is.

Ik zie een ondergronds ziekenhuis, ik zie Syrische kinderen in totale schok binnen gebracht worden en ik zie dokters, zusters en broeders, ook in totale schok, hun bloederige werk doen. De beelden zijn verpakt in bloed, stof en stress.

Ik zit erbij, kijk ernaar en na afloop valt er niet veel meer te zeggen.

Misschien dat de terloopse opmerking in de lift gemaakt op weg naar buiten ‘dat wij geluk hebben’ en dus het onuitgesproken ‘zij hebben pech’ de lading dekt.