De moeder van Amsterdam

Featured

Het is vervelend om iets negatiefs te schrijven over een bestuurder. Soms is een aangewezen of gekozen bestuurder toch minder geschikt voor de opgedragen taak. Zoals bij Femke.

Phong Peng aan de Amstel lees ik op de sociale media, de opmerkingen over Republiek Amsterdam , zet er maar gauw een hek omheen, de groene khmer zijn talrijk en dan is de oppositie er natuurlijk ook nog hel en verdoemenis uit roepend over nieuw Amsterdams beleid.

Nederland laat van zich horen, Amsterdam de hoofdstad van Nederland en dus heeft elke Nederlander er iets over te zeggen. Een granaten tapijt, doodskisten magazijn en een Burgermeester met haar wethouders.

Femke is in een huwelijkse crises beland wat samen met een hand wapen, met tot een klont gesoldeerd magazijn, gevonden in een van de laatjes van de familie kast in de gang is het praatje van de dag bij de Vomar en thuis onder het avondeten. Honderden illegalen die niet uitgezet worden. Het loopt toch wel uit de hand daar in Amsterdam is de opinie gegeven door de niet Amsterdammers.

Zij hebben gelijk de Amsterdammer kijkt niet meer op van een handgranaat , steekpartij, schietende jongens op scooters. Maar dit is niet normaal. Het is het bewijs dat Amsterdam naar de klote is.

Een vacature die komt eraan. De volgende bestuurder, de eerste man of vrouw van Amsterdam, zal een andere profielschets dan Femke voor gelegd krijgen.

Een moeder word er dan gezocht, met of zonder kinderen, stevig in haar schoenen staand. Iemand die besturen kan, die knopen doorhakt, die durft niet te luisteren naar haar adviseurs, die durft aan te vallen. Een vrouw zoals Golda Meier, een vrouw als Golda die hier in Amsterdam de scepter zwaait dat zou een wereld van verschil maken.

Maar het is Femke.

De witte broodsweken zijn al heel lang voorbij. De doortastende, met beide benen op de grond staande moeder van Amsterdam gaat Femke nooit meer worden, dat zit er gewoon niet in.

Napolitaanse notitie Amsterdam- Napels

Handgranaten daar lees, zie ik, niets over in de Italiaanse kranten of op het ‘Napels’ 8 uur journaal. Waar wij Nederlanders, in Amsterdam, tegenwoordig over de handgranaten heen moeten stappen, met een goed gevulde boodschappentas in onze hand, stappen ze hier in Napels blijmoedig over de honden stront en de zwervers. Afrekeningen, ja die zie ik hier op het Italiaanse journaal wel voorbij komen en veel demonstraties met “we gaan met elkaar op de vuist vechtpartijtjes”, het zuidelijke temperament of een stel heetgebakerde Italiaanse communisten of fascisten die zo hun onvrede met het Italiaanse beleid uiten en daarna met elkaar op de vuist gaan. Maar de Italiaanse ‘ afrekeningen’ die ik hier op de tv zie, vallen die, zoals in Nederland, onder de noemer drugsgerelateerde ruzies, is er in ItaliĆ« ook een Marokkaanse maffia actief die zich, met kalasjnikov’s schietend door het centrum van Amsterdam begeeft? Zijn de beelden die ik op de Italiaanse tv zie de al deccenia lange ‘normale’maffia afrekeningen, moord en een katholiek kruisje slaan? Ik weet het niet. De Amsterdamse handgranaten die ontbreken in ItaliĆ«, de Marrokkaanse drugsmaffia, neem ik aan, ook. Dus shoppen in Napels is geen gevaarlijke bezigheid, eerder gewoon gezellig met een ijsje toe. Zijn de Italiaanse maffia afrekeningen doelgericht en niet in het ‘rondmaaiend’ zoals in Nederland, waar moeders met kinderen op de fiets of oma’s in de tram door een Marrokkaanse kalasjnikov op een haar na door een ‘kogelregen’ vermoord kunnen worden. Maakt de Italiaanse maffia nooit onschuldige slachtoffers? Zeker wel. Ik ben in Napels en volgens de reisgidsen struikel ik hier over de maffia. Net als in Nederland. Last heb ik niet van de voor mij niet zichtbare Nederlandse en Italiaanse maffiosi , mijn tasje is niet gestolen, ik ben niet op een zonnig terras vermoord, maar weet wel dat de georganiseerde misdaad verantwoordelijk is voor moord en verderf. Onzichtbaar maar wel degelijk aanwezig. De Maffia is niet romantisch of spannend, maar kwaadaardig en hebzuchtig en daarom een bedreiging voor ons allemaal. Ongeacht hun Italiaanse, Marokkaanse of Chinese wortels zijn de organisaties die zich maffia noemen kwaadaardige octopussen die zich onzichtbaar in samenlevingen nestelt.