Spaanse zigeuners

Featured

Die zie ik hier de wanden van de musea vullen, prachtige schilderijen van Spaanse Roma, hun leven, geluk, honger en verdriet, de kinderen en natuurlijk de ‘Flamingo’, de jurken, de waaiers, en de stippel schoentjes. De rood met witte schoentjes die overal ter wereld in de kasten van kleine meisjes te vinden zijn. De Spaanse Roma bedelaarster die op de trap van de kathedraal een onverstaanbaar maar prachtig lied zingt. Dit zijn geen Hongaarse Roma. De Roma romantiek die hier in Spanje leeft, die bij de Roma en niet Roma vertedering en vreugde oproept, die is in Hongarije nergens te vinden. Hier dansen de Hongaarse Roma niet de Flamingo. Hier worden de Roma als ongeletterd en lastig gezien. Dit om- en beschrijf ik dan nog vriendelijk. Hier in Hongarije hangen, verspreid in de musea, geen tientallen schilderijen van Roma afgebeeld tussen gezellige huisjes en weelderige bloemenpracht. En dat is jammer. Dus weer wil ik een oproep doen voor de vestiging van een Hongaars Roma museum. Een museum waar ‘Roma’ schilderijen hangen, boeken van Hongaarse Roma schrijvers en schrijfsters in te kijken zijn. Musici geëerd worden. Een museum dat de alom bekende Roma ellende en misère overstijgt. Bij deze dus. Schilderij: Gitana de Granada 1915 Juan de Echevarria ( Carmen Thyssen museum Malaga)

Liedjes van God in Boedapest

Featured

Dronken, een paar glaasjes wijn zijn tegenwoordig al genoeg, dit in tegenstelling tot vroeger, toen ik jong van jaren, nog flessen vol kon wegwerken.

Daar zit ik dan, in een kleine concert zaal gevuld met Hongaren, op goudkleurige, met stof beklede stoeltjes.

Grote hits zouden er gezongen worden, van Arita Franklin en misschien ook wel van Whitney Houston, zo hoopte ik, door een gospelkoor uit New York, New York de stad waar ik dit voorjaar, in Harlem nog soulfood had gegeten en een paar leuke shirtjes had gekocht. Maar nee geen Aritha en Whitney Houston. Wel Baptisten songs, de Jezus gaat ons redden liedjes , in diverse, vrolijke varianten.

Prachtige stemmen maar de ‘boodschap’ dit was echt een beetje teveel van het ‘goede’.

Ik was terecht gekomen in een zaal vol met Hongaarse christenen, iets anders kon ik er niet van maken. Allemaal keurig gekleed, braaf meeklappend en het refrein zingend.

Victor Orban trouwe kiezers een hele zaal vol..

Het werd mij allemaal wat teveel.

Het tweede deel besloot ik dan maar aan te horen in de lobby en ja ‘Jezus redt’ ging ook nu boven de ‘door mij verwachtte wereldhits’. Wat een teleurstelling, godverdomme negentig euro in de goot. Nog enkele ‘Christmas songs’ en de onvermijdelijke, heb ik nu geleerd, afsluiter “Happy days When Jezus was Born”.

En daar stond ik dan, beetje dronken, te gluren door het gordijn en ‘Happy Days’ mee te brallen.

Het bewijs is, weer geleverd, wij atheïsten hebben altijd een populair christelijk liedje paraat. Ingeprent door radio, levenslange kerst ‘sing a song sessies’ en weet ik veel waar we het nog meer oppikken.

Door de vrolijkheid en de melodie ingeprent in ons onderbewustzijn.

Niet meer meezingen dus want hoe vrolijk en gezellig de boodschap ook klinkt, het doet ons de gruwelen en indoctrinatie vergeten, die door deze baby geboren in een (kerst) stalletje en de verhalen erom heen, ons nu al eeuwen in de ban en de menselijke vooruitgang tegenhoudt.

Een Unicef flashmob

Featured

Ik hoop dat ik flashmob goed schrijf. Want dit is natuurlijk iets wat de jongere generatie heeft uitgevonden en zit niet in mijn taal en schrijf, actie radius.

Een ludieke overval om de aandacht te trekken dat is hier de bedoeling. In een winkelcentrum in Boedapest dat is het plan van de jonge Unicef ambassadeurs om zo aandacht te vragen voor de rechten van het kind.

Dertien, vijftien en 17 jaar oud zijn ze. Jong en enthousiast. Allemaal nog zwoegend op het gymnasium, welbespraakt en goed gekleed en gevoed. Gelukkig maar, hun ouders hebben duidelijk de middelen om goed voor hun kinderen te zorgen.

Want de realiteit kan natuurlijk een andere, net als in het volwassen leven, zijn.

Ook hier in Hongarije is er niet alleen welvaart maar ook armoede onder de ouders van kinderen. Ik hoef niet uit te leggen wat dat voor de ouders en hun kinderen betekend.

Deze kinderen staan niet blakend van zelfvertrouwen, goed gekleed en gevoed een colaatje te drinken op een door Unicef, in samenwerking met de Belgische overheid en gebruik makend van de huisvesting van het Human Rights kantoor in Boedapest, georganiseerde studie dag, aan een rond tafeltje omgeven door ngo functionarissen, psychologen en welzijn werkers.

Deze kinderen zijn blij dat ze naar school kunnen gaan, het warm hebben deze winter en dromen ervan goed gevoed en gekleed aan te schuiven bij een evenement als dit.

Deze verse frisse jongere zijn de eerste lichting Hongaarse Unicef junior ambassadeurs. Ik wens ze succes, tuurlijk, maar stel ook de vraag waarom er in deze groep geen kinderen zitten die in de zogenaamde SOS dorpen en wijken wonen. Volgens de vriendelijke begeleidster is dit de eerste groep en zal er in de volgende groepen meer diversiteit mbt opleiding en sociaal milieu te vinden zijn.

Maar dit zijn niet de enige aanwezige jongeren, ik raak in gesprek met twee jonge jongens, 14 en 17 jaar oud, ‘weet U dat wij op de tv zijn geweest’, die zich hardmaken voor de hervorming van het Hongaarse onderwijs systeem.

Net als de junior ambassadeurs ook jonge mensen die van hun land houden, het beste willen voor iedereen en hun recht nemen dit ook kenbaar te maken, door zich aan te sluiten bij Unicef Hongarije of zoals deze twee jongens deel uit te maken van een ‘onderwijs parlement’ een niet door de Hongaarse overheid gesubsidieerd maar particulier project, waarin ouders leerlingen en leraren zitting hebben.

‘Wij hebben gedemonstreerd’ hier in Boedapest, al een paar keer hebben duizenden leerlingen hun ouders en leerkrachten op deze manier kenbaar gemaakt dat zij de huidige staat van het Hongaarse onderwijs, basis, middelbaar en hoger, onvoldoende vinden. Deze twee jongens zijn lid van dit ‘Hongaarse boze, bezorgde, ouders en leerlingen parlement’ staan hier ook een colaatje te drinken en zijn vandaag aanwezig om te luisteren en te leren van het thema ‘ de rechten van het kind online’.

En ‘lukt het nu een beetje’ vraag ik, want de grote ‘onderwijs demonstraties’ liggen alweer een tijdje achter ons. Nee. Dat is een duidelijk antwoord.

Er is naar het ministerie van onderwijs een lijst van wel 100 aanbevelingen gestuurd, specifieke onderwijs zaken die anders moeten, die geld kosten, die veranderd moeten worden. Het aantal lesuren, de beloningsstructuur, les methodes, didactische en pedagogische werkwijzen enz enz.

Een waslijst van onvrede. Dat hebben jullie goed gedaan beaam ik.

Maar wel een beetje veel zeg ik verbaasd, 100 punten die veranderd moeten worden, ik zie de betreffende ambtenaar al wit wegtrekken en hem denken hoe dit burger initiatief uit zijn wereld, van de aardbodem, te laten verdwijnen.

Als ik dit aan de jongens voorleg is het antwoord er is niets mee gedaan, de lijst heeft lang in de la gelegen en uiteindelijk kregen zij een brief terug waarin stond dat het de schuld van Soros is en dat er naar gekeken gaat worden.

Hebben jullie al een brief teruggestuurd vraag ik verbaasd. Want; who the fuck is Soros?

Want wat heeft Soros te maken met slechte huisvesting, vieze kleuter wc’s, te hoge werkdruk, of het niet toelaten van alternatieve pedagogische leermethoden?

Niets, helemaal niets vertel ik hun, overtuigd van mijn gelijk.

De publieke scholen krijgen maar weinig financiële steun van deze regering, in tegenstelling tot het katholieke onderwijs die ‘zwemmen’ in het geld en ook de antroposofische ( Rudolf Steiner) scholen zijn blijkbaar goed voorzien.

Rudolf Steiner was een halve neo nazi is mijn commentaar, Freinet en Montessori kijk daar eens naar. Die geven structuur maar ook, aan jullie leerlingen, de gelegenheid, een handvat, je eigen mening, een oordeel te vormen, bronnen aan te boren en te onderzoeken en leert jullie samen te werken.

Het is een beetje veel; fuck you, halve nazi, stuur een boze brief terug, het is wel duidelijk dat deze jongens een iets ander verloop van dit spontane gesprek in gedachten hadden.

Als het systeem jullie niet de vrijheid geeft om van gedachten te wisselen, om te discussiëren leg je er dan voor nu bij neer. Haal je kennis uit andere bronnen, volg het nieuws uit andere landen, sluit je aan bij Facebook groepen over de grens, organiseer je eigen debat clubjes en denk eraan op elke regering volgt weer een andere en dan weer een andere regering, dat is al 2000 jaar een vast gegeven.

Vergeet de lijst met 100 aanbevelingen. Vergeet Soros. Ga voor twee of drie speerpunten en onderbouw deze met cijfers, feiten en ander ondersteunend materiaal.

Want jullie willen dat het onderwijs voor alle kinderen in Hongarije voldoet, dat er geen kinderen van 8 jaar in een koud lokaal zitten, naar een kapotte vieze wc moeten, dat er voldoende boeken zijn, dat de school bibliotheken een ruime sortering boeken hebben, zonder een ‘verbod om te lezen/ aanschaffen’ lijst. Dat er op de middelbare scholen genoeg computers aanwezig zijn, dat er ruimte is voor lessen maatschappijleer waarin iedereen vrij is om zijn of haar mening te geven, waar deskundigen kunnen worden uitgenodigd om met jullie te praten over onderwerpen die jullie interesseren en die niet worden opgelegd door het ministerie van onderwijs, waar seksuele voorlichting een normaal onderdeel is van het lespakket, dat is een doel. Een duidelijk doel.

Dan staan jullie voor en achter de Hongaarse kinderen. Dit is duidelijk en herkenbaar.

En als suggestie: openbare scholen zijn openbaar, voor iedereen toegankelijk, ongeacht huidskleur of religieuze of politieke overtuiging. Dat jullie leerlingen op openbare scholen verplicht worden een religieuze weekopening bij te wonen klinkt mij vreemd in de oren. Een kort briefje, van de ouders gericht aan het schoolbestuur met een kopie t.a.v het ministerie van onderwijs, waarin gemeld wordt dat het kind geen toestemming van de ouders krijgt tot het bijwonen van dergelijke religieuze activiteiten georganiseerd in een publieke school, lijkt mij meer dan voldoende.

Want jullie voeren actie voor alle kinderen, ongeacht kleur, afkomst of religieuze voorkeur van hun ouders. Hou dat in gedachten.

Ik ben er stil van en de jongens ook.

Het Hongaarse onderwijs verkeerd in zwaar weer. Dat is mij nu wel duidelijk.

Unicef doet zijn best, Human Rights doet zijn best, maar je mond open doen en je uit durven spreken is de basis voor communicatie en verandering.