In Cico

Eten dertig kinderen pizza met patat, stapelen hun lege blikjes coca cola op elkaar, giechelen en schreeuwen en drijven de serveerster tot wanhoop. Het is de verjaardag van de zoon van de baas van de pizzeria. 12 jaar, de drempel naar de pubertijd is vandaag genomen. Lippenstift, navel truitjes en stoere petjes in het niets verhullende felle licht. Geen schaamte, vriendschap en plezier. Dit zijn de Italianen van morgen.

Juffen en meesters, de site waar je een cijfer kunt geven ..

Featured

Ja die site is de lucht ingegaan, ‘wat nu weer’ zal de juf, meester of docent hebben gedacht. Dit ‘alles’ is allemaal begonnen met een leerling die boos was op een docent, op een uitspraak van hem in een ‘atheïstisch versus religieus denkende discussie’. Het niet kunnen hanteren van kritiek op een godsdienst of politieke overtuiging is een belangrijk onderdeel van de klacht. Dat is jammer want deze jonge man nog ‘volop’ ‘lerende’ op emotioneel, sociaal gebied en nog druk met zijn lesstof op school, moet begrijpen dat discussiëren een techniek is om argumenten uit te wisselen en standpunten te bepalen. Dat kan betekenen, ongeloof, woede, lachen, het goedkeuren of afkeuren van de ander zijn argumenten, scheldpartijen, goed luisteren en duidelijk in je taal gebruik zijn. Ja, een andere mening kan soms als een ‘ bom’ binnenkomen. Een totaal andere mening horen, tegengesteld aan wat en waarom familie en vrienden denken. Dit is de les van vandaag voor ons Nederlanders; niet de CDA slogan “wees wat vriendelijker tegen elkaar.” Maar de slogan; “wees eerlijk tegen elkaar” en als je er niet uitkomt zeg dat dan ook . Dan maak je pas kennis met elkaar.

Lonely Wolf in Amsterdam

Featured

De advocaat van de slachtoffers van de vreselijke steekpartij op de Albert Cuyp heeft het nieuws opgezocht en terecht.

Een Lonely Wolf op de Cuyp. Gek gemaakt en zichzelf gek genoeg gemaakt om met een mes toe te slaan. Twee Amsterdammers bijna de pijp uit. Joodse Amsterdammers die naast een radicaliserende moslim, dag in dag uit, moesten werken.

Een Islamist, zo eentje waar de AIVD en onze Burgermeester het publiek voor waarschuwen. Let op, kijk uit, maak er melding van, dat is de vraag en de opdracht van de autoriteiten aan ons. Dus er is gebeld, de politie heeft aangeklopt, de GGZ is ingeschakeld en toch bleef deze Lonely Wolf zitten waar hij zat.

Lonely Wolves zijn in Israël, waar regelmatig burgers en Israëlische soldaten worden aangevallen en vermoord een vast gegeven. Het zijn mannen en vrouwen die, om een politieke of religieuze reden, of beiden, Joden wereldwijd aanvallen en de staat Israël willen vernietigen.

Net als nu in Amsterdam. Hij zoop en snoof te veel, was niet goed in zijn ‘pan’, was een ‘relie’ en heeft voor 99% zekerheid vaak en veel en langdurig te horen gekregen dat Joden niet deugen.

De boodschap dat Joden niet deugen is elke dag weer, decennialang, gecommuniceerd en ondersteund, wereldwijd, door tv, radio uitzendingen en in publicaties. Dit is voor 100% zeker.

Dit is antisemitisme. Dit is ‘framen’. Een land en zijn inwoners uitleveren aan miljoenen ‘van het padje geraakte’ relie’s en in hun kielzog een ‘aanhang’ die een wensdroom wil uit zien komen door antisemitisme als ondergeschikt of een fantasie te benoemen.

Dat is niet alleen onbeschoft, oneerlijk of onbegrijpelijk maar ook misdadig.

Op de Albert Cuyp zat een Lonely Wolf die tot actie is overgegaan. Een van de velen die er wereldwijd rondlopen. Er is gebeld en gewaarschuwd, maar Politie en Justitie waren gehouden aan wet en regelgeving.

En nu, heeft deze Egyptische man, niet zijn Marokkaanse buren geprobeerd te vermoorden, hij heeft gekozen voor zijn Joodse buren.

Het uitsluiten van de dader zijn antisemitische motieven kan en mag dus niet. Het uitsluiten is een anti semitische daad op zichzelf en als uitvoerend beleid van Politie en Justitie onacceptabel.

Niet het sussen of de angst voor maatschappelijke onrust is hier het belangrijkst, het vertellen, communiceren van de feiten dat is wat telt. Anti semitisme bestaat en mag nooit als waarheid niet benoemd of vergoelijkt worden.

De getroffen familie is in shock. De markt kraam houders zijn in shock, net als ik en nog veel meer Joodse Amsterdammers. De Joodse Amsterdammers omdat, ondanks het besef van het bestaan en gevaar van antisemitisme, het ongeloof weer werkelijkheid, weer waarheid is geworden. Op een gewone door de weekse dag is een Joodse familie in Amsterdam bijna afgeslacht.

De niet Joodse Amsterdammers zijn geschrokken en leven mee. ‘ Maar naar mij keek hij ook heel vuil’, ‘nee hoor ik denk niet dat dit antisemitisch is’ en dan het afsluitende argument; ‘hij was in zijn hart een goede moslim met een alcohol probleem’.

Onacceptabel is een leeg begrip en hier dan ook niet van toepassing. Wat wel van toepassing is is het recht op zelfverdediging. Zoals in Israël de IDF de bescherming en de zelfverdediging van de burgers van Israël heeft geregeld en uitvoert zullen de Joden in Europa hun eigen bescherming moeten gaan organiseren. Niet voor niets heeft de staat Israel de laatste jaren regelmatig de Joden opgeroepen naar Israël te komen. Alleen de Joodse staat kan namelijk de garantie geven dat er niet gekeken of weggekeken wordt en antisemitisme wordt vergoelijkt onder het mom van geestelijk instabiel of een moeilijke jeugd.

De Nederlandse staat is er voor al haar burgers. Israël niet meer, Israël heeft gekozen voor de al eeuwen lang door anti semitisme geplaagde en belaagde Joden. Al het andere is niet meer relevant.

Zuckerberg

Featured

Mark is genomineerd voor de Nobelprijs voor de vrede.

Dat is hij natuurlijk niet.

Mark is altijd in het nieuws.

Economisch, financieel.

Sociologie, psychologie.

Hier voeg ik vrede aan toe.

De mogelijkheid is geschapen om wereldwijd met elkaar te communiceren.

Om onze kennis en ervaringen te delen.

Om onszelf te organiseren.

Een technologisch geschenk.

Een Nobelprijs voor de vrede waard.

Homeland een serie

Featured

En dan Herman, een doorsnee FB gebruiker, die commentaar geeft op een post die informatie geeft over de veiligheidssituatie in Israël. Ik zie een aantal van zijn profielfoto’s. Hij lijkt op Saul een van de hoofdpersonen in de serie Homeland. Carrie en Quinn en natuurlijk Brody, zijn fictieve personen die in een populaire Netflix serie de spionnen wereld aan ons kijkers voorlegt. Ons aan de hand meeneemt, ons iets leert of ons misschien wel iets wijsmaakt. De patriot act, Irans nucleaire aspiraties, de wereldwijde jihad, overlopers, dubbel spionnen, macht, sex, geld, patriotisme en religie, liefde en heel veel zwarte blinkende SUV’s die het contrast vormen voor de oude barrels waar de jihadisten gebruik van maken. Deze serie, een wereldwijde hit, geeft ons burgers de munitie om complot theorieën te accepteren, te initialiseren zodat bij de dagelijkse berichtgeving over wereldwijde politieke ellende er steeds bij de burger een klein rood vlaggetje tevoorschijnkomt. Is het waar? Worden wij gemanipuleerd? Deze zomer ontdekte ik een straatje in zuid Spanje. Hier werden de slachtoffers van de (katholieke) inquisitie doorheen gevoerd, voor ondervraging, marteling, het bekennen of ontkennen van vaststaande of verzonnen feiten, met de dood als gevolg. De inquisitie is een historisch feit, twee wereldoorlogen en de Twin Towers zijn dit ook. Dood om macht te consolideren, om echte of verzonnen vijanden te lijf te gaan. Maar niet alleen in Europa en in de USA. Ook in het Midden oosten en het Verre oosten, werden burgers ingezet en gemanipuleerd. Alle koningen, koninginnen, dictators, regeringen en parlementen wereldwijd, maakten en maken gebruik van manipulatieve (spion) technieken. Soms om ‘slecht’ te doen, soms om een ‘werkelijke’ bedreiging te elimineren. Wat mij heeft gestoord in deze serie, waar ik een traan om heb gelaten, waar ik weer eens, ik wist het al, op gewezen ben. Dat deze fundamentele strijd tussen de Arabieren en de USA en de geallieerden zijn oorsprong heeft in de dictatoriale religieuze regimes die wereldwijd, al eeuwenlang, het politieke, sociale en economische klimaat vergiftigen. Dat is een feit waar wij burgers bij stil moeten staan, het spionnen geweld, de bommen en economische sancties zijn hier slechts een afgeleide van.

Wally het walvisje

Featured

Koud, koud heb ik het hier op de boot die voor de kust van Reykjavik op zoek gaat naar een walvis. Wat een prachtige baai, wat een uitzicht en ik ben vol hoop want volgens de marine biologe die ons toeristen informeert over de ‘walvis’ zijn er op dit moment drie aan het rondzwemmen in de baai van Reykjavík.

Ik heb geluk, het is droog, er is alleen een koude snijdende wind om te trotseren en de aanblik van prachtige gletsjers die met sneeuw zijn bedekt maken deze trip al meer dan de moeite waard. De zee is kalm en wij toeristen hoopvol.

De marine biologe verteld ons over het leven van de walvis, een zoogdier, en dan, opeens, zien wij iets, een stukje staart dat tevoorschijn komt. Ja, de staart die wij toeristen al zo vaak op de tv, in documentaires hebben mogen aanschouwen nu echt, life, voor onze koude neuzen. Een walvis staart die naar ons zwaait.

Met mijn goedkope verrekijker zoom ik onhandig in, het is echt, de lieve reus van onze oceanen, als knuffel in vele kinderkamers te vinden, de kolos met de gratie van een ballerina zwemt hier en laat zich aan ons zien. Het is een pubertje, nog net niet volwassen en zoals alle pubers nieuwsgierig. Hij of zij zwemt onder het zee oppervlak rond en laat zich dan hier en dan daar zien. Wij toeristen zijn stil, geen gejuich of gegil, nee. Het besef van onze nietigheid, gevangen op een kleine, slingerende, boot tussen de ons omringende witte dodelijke ijspracht en de kracht en sterkte van een van wereld grootste zoogdieren, overvalt ons allen.

Later op de weg terug, in de warme kajuit, onze mutsen en wanten op een hoopje, verteld de biologe ons over de hoeveelheid plastic die de ingewanden van deze en andere bewoners van de zee verstoppen en vernietigen, dat wij ons plastic moeten scheiden of nog beter nooit meer iets van plastic mogen kopen of gebruiken.

Onze Wally, onze lieve puber, ons in het hart gesloten walvisje, de aanwezige kinderen met tranen in hun ogen aan de warme chocolademelk, gaat Wally nu ook dood? Wat een droevig einde van dit super uitje.

‘Ben je gek’ begin ik te oreren, de schuld bij ons neerleggen, onze kinderen nachtmerries bezorgen, godverdomme, wij zijn niet de schuldige, dat is wereldwijd de ‘politiek’ te laf, te beroerd, te lui geweest om al twintig jaar terug een stop op de productie van plastic aan te kondigen, om de industrie te dwingen de ook toen al voorhanden zijnde alternatieven te gaan gebruiken. Ik die al 40 jaar geleden door Greenpeace en het WNF gewaarschuwd werd voor dode ijsberen en andere uitstervende kleine lieve diertjes, zit nu op een boot in IJsland tussen uit het veld geslagen, beteuterde, kinderen, die vragend hun ouders aankijken.

Is het waar gaat onze Wally straks stikken in een stuk plastic?

Ik luister niet naar het antwoord. Dat zal geruststellend zijn, dat Wally niet in gevaar is en een snoepje als afleiding doet de rest.

Waar wij maar blijven vertrouwen houden in onze politici, waar wij onze liefde voor de natuur proberen over te brengen op onze kinderen, waar wij als makke schapen hopen op het beste. En nu zijn wij dan, de burger die behalve stemrecht en sommigen in het bezit van een aandelen portefeuille, uiteindelijk degene die de verantwoording op ons moeten nemen voor de decennialange stelselmatige vernietiging van ons milieu.

Dag Wally, lief walvis kind, het ga je goed, hier in de IJslandse oceaan.

Boycot het halal bedel busje

Kijk dat wist ik nog niet, dat het halal geld dat ingezameld wordt aan het einde van de ramadan en aan de toonbank, zoals ons door de media wordt onderwezen, wordt gegeven aan arme mensen, islamitische arme mensen maar dus ook aan godsdienstwaanzinnige islamitische arme mensen, die geweld niet schuwen om hun religieuze politieke agenda wereldwijd geïnstalleerd te krijgen.

Mijn interesse is gewekt. Want ‘alles’ wat maar gebruikt kan worden om deze psychopaten dwars te zitten is geoorloofd.

Onder de ‘boycot halal oproep’ die ik op internet tegenkom, staat in kleine lettertjes dat 1/8 van het geld dat wereldwijd door Islamieten wordt in gezameld in de portemonnee van jihad strijders terecht komt.

En reken er maar op dat het hier om veel geld gaat.

Dus een boycot, geen smoezelige busjes meer op de toonbank van de Turkse bakker, de Iraakse kruidenier of de Syrische slager. Hier wordt om actie gevraagd. Duidelijke herkenbare actie. Het halal toonbank busje aan de schandpaal.

Weg met de halal bedelbusjes.

Laat de Turkse, Marokkaanse en andere Islamitische middenstanders nu maar eens een voorbeeld geven, een voorbeeld zijn. Dat het ze ernst is met het afwijzen van gewelddadige islamitische strijders.

Armoede verdwijnt niet door een aalmoes, atheïstische, christelijke en islamitische armoede zijn allen gelijk. De na de aankoop terug gekregen dubbeltjes kunnen gewoon in de knip blijven. Een regering, een bestuur die behoren zorg te dragen voor hun burgers en als echte zorg en aandacht wordt geboden zijn bedelbusjes overbodig.

Mensen met hondjes..

Mensen met hondjes, dat luistert nauw.

Hondjes, je eigen hond, dat is je alles.

Je leven, je zijn, je wezen.

Dus oppas gevraagd voor een hondje,

daar komt een ballotage commissie aan te pas.

Argwaan, onzekerheid over het uit handen geven,

maar de angst zal overheersen.

Genoeg en op de juiste tijd het eten, uitlaten; veel en lang.

Nee, het is niet die angst, het is de angst niet te kunnen liefhebben,

niet te kunnen koesteren, te geven, voor zo lang als de vakantie duurt en ooit,

heel veel later, het onherroepelijke afscheid van je hond.

Antisemitisme in Amsterdam

‘Een vooropgezet, listig plan’, deze woorden uitgesproken door een vertegenwoordiger van ‘Dutch support voor Israël’ gisteren in de Gemeenteraad van Amsterdam, zullen voor de komende generaties historische woorden blijken te zijn.

Het aanspreken van Burgermeester en wethouders, door verontruste joodse burgers, over het groeiend anti semitisme is natuurlijk een waardig streven.

Gebruik maken van je spreekrecht in de Amsterdamse gemeenteraad, refererend aan een ‘ joods pact’, verwijzend naar het groeiende antisemitisme in de hoofdstad van Nederland, al deze kleine noodoproepen worden afgesloten met de vraag; Wat denkt de gemeente Amsterdam hier aan te doen?

Dit is natuurlijk een retorische vraag.

Want de Amsterdamse joden en de niet joodse, overige, burgers in Amsterdam weten natuurlijk allang dat deze eeuwenoude retorische vraag, al ook al eeuwenlang, welwillend wordt aangehoord door de uitvoerende wetgevende macht en beantwoord met de uitspraak; er wordt naar gekeken, wij doen ons best!

Het aantal veroordelingen aangaande Israëls politiek, het bestaansrecht van de staat Israël, geaccordeerd en of aangenomen door de meerderheid van de aangesloten natiestaten, die zich vertegenwoordigd zien in de Unesco, de UN en de EU, liegen er niet om.

Bezorgde retorische vragen en sussende retorische antwoorden op gemeentelijk niveau, terwijl ondertussen een ‘vooropgezet en listig plan’, in het hoogste ‘echelon’ al lang in werking is getreden en tot uitvoering wordt gebracht.

Dat is de werkelijkheid. Een waarheid.

Het ‘proberen’ een aantal jodenhaters, nu BDS activisten genoemd, die zich op de dam uitspreken, de mond te snoeren staat gelijk aan ‘zelfmoord’.

Het wegkijken, het blijven proberen een verandering te bewerkstelligen, is zoals de geschiedenis al heeft bewezen een doodlopende weg. De uitvoering, massale raket beschietingen op Israël, zoals die zich de laatste weken weer hebben voorgedaan, zijn geen ‘ teken aan de wand’ maar het ‘ vernietigingsplan ‘ al reeds gedeeltelijk tot uitvoering gebracht.