Reuven Rivlin en Yehuda Bauer (world holocaust forum 2020)

Featured

Ik was erbij. De ‘live stream’ World Holocaust forum, te weten het diner dat vanavond door Reuven Rivlin is gegeven. Ik, de hele wereld mocht meekijken hoe Reuven, de vriendelijke President van de staat Israël, met een klein buikje en een beetje rommelig pak tal van gasten verwelkomde op het World Holocaust forum 2020.

Onze koning was er ook bij. Willem zat strak in het pak. Zo te zien was hij het beste gekleed van de vele aanwezige mannen, een prachtig pak met pochet. Het was het enige pochet wat er vanavond te zien was.

Volgens de pers is dit Willem zijn eerste officiële bezoek aan Israël. Jammer dat onze Koning het warme welkom zo snel afbrak, de op elkaar gelegde handen waren een teken van vriendschap en hadden rustig nog wat langer ‘samen’ mogen zijn.

Maar niet Reuven, Macron, Filip van België of de President van Duitsland of misschien de kok die even kwam kijken of de hapjes wel in de smaak vielen stalen de ‘show’. Nee, deze avond was de avond van een oude man, een man met een pak nog slobberiger dan dat van Reuven.

Een man die klein, door ouderdom en kennis gekrompen, met hulp het spreekgestoelte moest beklimmen. Onbekend bij het publiek, een historicus, een academicus die al een leven lang onderzoekt en publiceert.

Professor Yehuda Bauer mocht het gezelschap van presidenten en koningen tussen hun voor en hoofdgerecht toespreken.

Vijf minuten had Yehuda maar nodig.

Om de aanwezigen te vertellen hoe Joodse communisten als het nieuwe kwaad, in het eeuwenlange oude Joodse kwaad, een eigen plek hadden gekregen. Een plek is gegeven. Door niet Joden, door anderen, door antisemieten, door religieuzen, die Joodse communisten, bolsjewieken, hebben toegevoegd als een specifiek, nieuw, hoofdstuk in hun boek genaamd ‘wereldwijd antisemitisme’.

Yehuda, die na afloop nog een handdruk kreeg van de voorzitter van de USA senaat. Die morgen, misschien, president Putin ook de hand mag schudden.

Yehuda, die ons, vanavond, de gasten, de wereld, alle slachtoffers van de alomvattende Holocaust hun moment van erkenning heeft gegeven.

Sar-el; Rachel en de IDF

Featured

Rachel zij deelde vanavond iets met ons de andere Sar-el vrijwilligers in Israël.

Dat ‘iets’ was persoonlijk, een emotie en dat ‘ons’ dat zijn wij vrijwilligers die in de bloedhitte de ons opgedragen rotklussen op deze afgesloten militaire basis met liefde uitvoeren.

Voor ons Israëlische leger, de IDF.

Onze begeleidsters zijn twee ‘lonely soldiers’. Lieve jonge vrouwen uit de USA en Engeland hijsen met ons, vroeg in de ochtend, de Israëlische vlag. Ze stellen de schoonmaakroosters op en maken ons op deze militaire basis wegwijs.

Als het avond programma is afgelopen, de airco ons heeft verkoeld en de slaapzaal wacht staat Rachel op en neemt het woord.

‘Ik ben verdrietig en blij’.

Mijn ouders die alle twee de concentratie kampen hebben overleefd. Mijn ouders die jarenlang in barakken zaten opgesloten.

Sorterend, kinderknuffels en stropdassen, in de wetenschap dat de dood door hun handen werd aangeraakt en verplaatst.

Deze dagen heb ik veel aan ze gedacht. ‘Mijn ouders’.

Ik Rachel, nu net als zij toen, opgesloten, maar met een werkende airco en in de wetenschap dat ik nu hier in Israël ben. Hier waar de IDF waakt. Israël het land waar ik mijn ouders kan herdenken.

Hier waren ‘zij’ bij ‘mij’.

Later als de groepsleden afscheid nemen krijg ik een klein plastic armbandje van Rachel. Canada staat erop. Rachel vliegt volgende week terug en zal als alles goed gaat volgend jaar met haar zonen de concentratie kampen in Europa bezoeken.

De Sar-el groep lost op, keert terug naar huis en haard. Rachel is voor mij deze reis de essentie van Sar-el. Israël een veilig huis voor ons allen. Ons thuis.