Lonely Wolf in Amsterdam

Featured

De advocaat van de slachtoffers van de vreselijke steekpartij op de Albert Cuyp heeft het nieuws opgezocht en terecht.

Een Lonely Wolf op de Cuyp. Gek gemaakt en zichzelf gek genoeg gemaakt om met een mes toe te slaan. Twee Amsterdammers bijna de pijp uit. Joodse Amsterdammers die naast een radicaliserende moslim, dag in dag uit, moesten werken.

Een Islamist, zo eentje waar de AIVD en onze Burgermeester het publiek voor waarschuwen. Let op, kijk uit, maak er melding van, dat is de vraag en de opdracht van de autoriteiten aan ons. Dus er is gebeld, de politie heeft aangeklopt, de GGZ is ingeschakeld en toch bleef deze Lonely Wolf zitten waar hij zat.

Lonely Wolves zijn in Israël, waar regelmatig burgers en Israëlische soldaten worden aangevallen en vermoord een vast gegeven. Het zijn mannen en vrouwen die, om een politieke of religieuze reden, of beiden, Joden wereldwijd aanvallen en de staat Israël willen vernietigen.

Net als nu in Amsterdam. Hij zoop en snoof te veel, was niet goed in zijn ‘pan’, was een ‘relie’ en heeft voor 99% zekerheid vaak en veel en langdurig te horen gekregen dat Joden niet deugen.

De boodschap dat Joden niet deugen is elke dag weer, decennialang, gecommuniceerd en ondersteund, wereldwijd, door tv, radio uitzendingen en in publicaties. Dit is voor 100% zeker.

Dit is antisemitisme. Dit is ‘framen’. Een land en zijn inwoners uitleveren aan miljoenen ‘van het padje geraakte’ relie’s en in hun kielzog een ‘aanhang’ die een wensdroom wil uit zien komen door antisemitisme als ondergeschikt of een fantasie te benoemen.

Dat is niet alleen onbeschoft, oneerlijk of onbegrijpelijk maar ook misdadig.

Op de Albert Cuyp zat een Lonely Wolf die tot actie is overgegaan. Een van de velen die er wereldwijd rondlopen. Er is gebeld en gewaarschuwd, maar Politie en Justitie waren gehouden aan wet en regelgeving.

En nu, heeft deze Egyptische man, niet zijn Marokkaanse buren geprobeerd te vermoorden, hij heeft gekozen voor zijn Joodse buren.

Het uitsluiten van de dader zijn antisemitische motieven kan en mag dus niet. Het uitsluiten is een anti semitische daad op zichzelf en als uitvoerend beleid van Politie en Justitie onacceptabel.

Niet het sussen of de angst voor maatschappelijke onrust is hier het belangrijkst, het vertellen, communiceren van de feiten dat is wat telt. Anti semitisme bestaat en mag nooit als waarheid niet benoemd of vergoelijkt worden.

De getroffen familie is in shock. De markt kraam houders zijn in shock, net als ik en nog veel meer Joodse Amsterdammers. De Joodse Amsterdammers omdat, ondanks het besef van het bestaan en gevaar van antisemitisme, het ongeloof weer werkelijkheid, weer waarheid is geworden. Op een gewone door de weekse dag is een Joodse familie in Amsterdam bijna afgeslacht.

De niet Joodse Amsterdammers zijn geschrokken en leven mee. ‘ Maar naar mij keek hij ook heel vuil’, ‘nee hoor ik denk niet dat dit antisemitisch is’ en dan het afsluitende argument; ‘hij was in zijn hart een goede moslim met een alcohol probleem’.

Onacceptabel is een leeg begrip en hier dan ook niet van toepassing. Wat wel van toepassing is is het recht op zelfverdediging. Zoals in Israël de IDF de bescherming en de zelfverdediging van de burgers van Israël heeft geregeld en uitvoert zullen de Joden in Europa hun eigen bescherming moeten gaan organiseren. Niet voor niets heeft de staat Israel de laatste jaren regelmatig de Joden opgeroepen naar Israël te komen. Alleen de Joodse staat kan namelijk de garantie geven dat er niet gekeken of weggekeken wordt en antisemitisme wordt vergoelijkt onder het mom van geestelijk instabiel of een moeilijke jeugd.

De Nederlandse staat is er voor al haar burgers. Israël niet meer, Israël heeft gekozen voor de al eeuwen lang door anti semitisme geplaagde en belaagde Joden. Al het andere is niet meer relevant.

Antisemitisme in Amsterdam

‘Een vooropgezet, listig plan’, deze woorden uitgesproken door een vertegenwoordiger van ‘Dutch support voor Israël’ gisteren in de Gemeenteraad van Amsterdam, zullen voor de komende generaties historische woorden blijken te zijn.

Het aanspreken van Burgermeester en wethouders, door verontruste joodse burgers, over het groeiend anti semitisme is natuurlijk een waardig streven.

Gebruik maken van je spreekrecht in de Amsterdamse gemeenteraad, refererend aan een ‘ joods pact’, verwijzend naar het groeiende antisemitisme in de hoofdstad van Nederland, al deze kleine noodoproepen worden afgesloten met de vraag; Wat denkt de gemeente Amsterdam hier aan te doen?

Dit is natuurlijk een retorische vraag.

Want de Amsterdamse joden en de niet joodse, overige, burgers in Amsterdam weten natuurlijk allang dat deze eeuwenoude retorische vraag, al ook al eeuwenlang, welwillend wordt aangehoord door de uitvoerende wetgevende macht en beantwoord met de uitspraak; er wordt naar gekeken, wij doen ons best!

Het aantal veroordelingen aangaande Israëls politiek, het bestaansrecht van de staat Israël, geaccordeerd en of aangenomen door de meerderheid van de aangesloten natiestaten, die zich vertegenwoordigd zien in de Unesco, de UN en de EU, liegen er niet om.

Bezorgde retorische vragen en sussende retorische antwoorden op gemeentelijk niveau, terwijl ondertussen een ‘vooropgezet en listig plan’, in het hoogste ‘echelon’ al lang in werking is getreden en tot uitvoering wordt gebracht.

Dat is de werkelijkheid. Een waarheid.

Het ‘proberen’ een aantal jodenhaters, nu BDS activisten genoemd, die zich op de dam uitspreken, de mond te snoeren staat gelijk aan ‘zelfmoord’.

Het wegkijken, het blijven proberen een verandering te bewerkstelligen, is zoals de geschiedenis al heeft bewezen een doodlopende weg. De uitvoering, massale raket beschietingen op Israël, zoals die zich de laatste weken weer hebben voorgedaan, zijn geen ‘ teken aan de wand’ maar het ‘ vernietigingsplan ‘ al reeds gedeeltelijk tot uitvoering gebracht.