Reuven Rivlin en Yehuda Bauer (world holocaust forum 2020)

Featured

Ik was erbij. De ‘live stream’ World Holocaust forum, te weten het diner dat vanavond door Reuven Rivlin is gegeven. Ik, de hele wereld mocht meekijken hoe Reuven, de vriendelijke President van de staat Israël, met een klein buikje en een beetje rommelig pak tal van gasten verwelkomde op het World Holocaust forum 2020.

Onze koning was er ook bij. Willem zat strak in het pak. Zo te zien was hij het beste gekleed van de vele aanwezige mannen, een prachtig pak met pochet. Het was het enige pochet wat er vanavond te zien was.

Volgens de pers is dit Willem zijn eerste officiële bezoek aan Israël. Jammer dat onze Koning het warme welkom zo snel afbrak, de op elkaar gelegde handen waren een teken van vriendschap en hadden rustig nog wat langer ‘samen’ mogen zijn.

Maar niet Reuven, Macron, Filip van België of de President van Duitsland of misschien de kok die even kwam kijken of de hapjes wel in de smaak vielen stalen de ‘show’. Nee, deze avond was de avond van een oude man, een man met een pak nog slobberiger dan dat van Reuven.

Een man die klein, door ouderdom en kennis gekrompen, met hulp het spreekgestoelte moest beklimmen. Onbekend bij het publiek, een historicus, een academicus die al een leven lang onderzoekt en publiceert.

Professor Yehuda Bauer mocht het gezelschap van presidenten en koningen tussen hun voor en hoofdgerecht toespreken.

Vijf minuten had Yehuda maar nodig.

Om de aanwezigen te vertellen hoe Joodse communisten als het nieuwe kwaad, in het eeuwenlange oude Joodse kwaad, een eigen plek hadden gekregen. Een plek is gegeven. Door niet Joden, door anderen, door antisemieten, door religieuzen, die Joodse communisten, bolsjewieken, hebben toegevoegd als een specifiek, nieuw, hoofdstuk in hun boek genaamd ‘wereldwijd antisemitisme’.

Yehuda, die na afloop nog een handdruk kreeg van de voorzitter van de USA senaat. Die morgen, misschien, president Putin ook de hand mag schudden.

Yehuda, die ons, vanavond, de gasten, de wereld, alle slachtoffers van de alomvattende Holocaust hun moment van erkenning heeft gegeven.

Machtsmisbruik ; Het ultieme EU voorbeeld

Featured

Van het ongelofelijke machtsmisbruik dat aan ons Europese burgers wordt opgedrongen door bestuurlijke Brussel.

Dit hoorde ik als korte nieuwsflits op de radio tussen de december hits door.

Dat Brussel toch wel een beetje fout bezig is met dat maandelijkse verhuis-uitje naar Strassbourgh.

Een Greta ‘milieu / klimaat’ dingetje en al voor jaren een agenda puntje op de gezamenlijke EU agenda. Europa is gebaseerd op de ‘ eeuwige’ strijd tussen natie staten, het doel is deze strijd te beslechten door het vormen van een unie.

De keus voor een gemeenschappelijke taal is decennia lang een bron van strijd op politiek niveau gebleken. En natuurlijk niets voor niets. De mogelijkheid om van mens tot mens te communiceren is de sleutel tot wereldwijde democratie en vrijheid van meningsuiting. Hier willen ze bij de EU niets van weten, net als de door de burger in 2019 gekozen EU bestuurders opeens om politieke reden niet meer konden aantreden en vervangen werden door anderen, die hoogstwaarschijnlijk beter inpasbaar waren in het van bovenaf opgelegde EU beleid.

Deze terugkerende ‘newsfeed’ lacht ons EU burgers recht in ons gezicht uit. Sukkels. Dit is gewoon de jarenlange regelmatig terugkerende radio boodschap voor ons luisteraars. Wij, zittend in de auto, hangend op de bank.

Sukkels.

Een Indian gift, land en boek

Featured

Een ‘Indian gift’. Een actie. Je geeft iets cadeau en dan, later, dan pak jij, de gever, het van de ontvanger weer af.

‘The Indian gift’ een gezegde, een uitspraak welke de geschiedenis, verhouding en positie tussen de Indianen en de USA government weergeeft. Een gezegde wat door de natives zal worden gebruikt als door andere Amerikanen in privé en zakelijke gesprekken.

Amerikanen. Je beloofd iets, aan een groep; aanspraak en eigendom van land. En dat wordt, later, weer te niet gedaan, ingetrokken, genegeerd. Hier gaat het om economische ‘nationale’ belangen versus ‘Indianen’ land (reservaat) .

De laatste jaren is er veel over het gebruik van deze grond geschreven. Demonstraties, acties en rechtszaken die als inzet de geesten van voorouders en olie pijpleidingen hebben.

De USA Indianen waren bijna uitgeroeid door geweld en ziektes en hebben lang geleden de hun opgelegde noodgedwongen ‘rust’, uitgeblust en met kokend bloed aanvaard. In een reservaat.

Het Indianen reservaat bestaat niet meer. De Indianen zijn een groep die als enige in de USA de toevoeging ‘native’ aan hun lijst van groep-specifieke kenmerken kan toevoegen.

De laatste generatie Indianen, zij die hun familie geschiedenis hebben moeten leren accepteren, zij zijn de eigenaren, de beheerders van deze grond. Zij staan in hun recht.

Wat het beheer precies doet of wil gaan doen, natuurbehoud, cultureel erfgoed, specifieke grondstof exploitatie, is uitsluitend en alleen een zaak van de Indianen. Tegenstellingen mbt het gebruik van de grond binnen de Indianen gemeenschap zullen, hier is weinig in het nieuws over te vinden, er vast zijn.

De politieke en bestuurlijke besluitvorming bij de Indianen zelf is niet mijn zaak. Ik ben geen ‘Indiaan’ Natuurlijk steun ik een politiek standpunt wat staat voor natuurbehoud. Een mooi ongerept landschap is een streling voor het oog. FB Indianen die dit standpunt uitdragen zijn dan al gauw mijn FB vrienden.

Maar mijn stem van ver, heel ver vanaf de zijlijn, is uiteindelijk niet van belang. Zij zelf zullen tot overeenstemming moeten komen over het te voeren beleid en de USA government zal overeenkomsten, ooit historisch gesloten moeten naleven. Dit laatste is hun wettelijke plicht.

Een tweede ‘Indian gift’, mijn boek, gisteren gekocht, ligt nu verstopt tussen de andere pakjes, in glitter papier onder de kerstboom. Dit boek ga ik cadeau geven.

Maar later ga ik dit boek boek weer lenen. Ga ik het terugvragen, voor even. Omdat ik het ook wil lezen.

Dan is mijn cadeau ook straks, later in de tijd, als ik het weer terugvraag of mij weer toe-eigen een ‘Indian gift’.

Een boek is geen grond. Om grondrechten worden al vele generaties lang, wereldwijd, oorlogen gevoerd. Nooit om een boek.

Maar wel om de inhoud, ideeën, ervaringen en opvattingen die je met anderen, op schrift, kunt delen.

Op land is wetgeving van toepassing, op ervaringen en ideeën niet, dit kerst boek is een ‘kaft met inhoud’. Straks is er een open plek in de boekenkast de kaft ontbreekt een ‘Indian gift’.

De orale historie die wereldwijd bewaard is gebleven voor het anderen doorgegeven aan anderen om ervaringen en kennis te kunnen delen is ook geen Indian gift. De door overlevering

Je begint elke keer weer helemaal opnieuw

Featured

Kerst 2019

Zo van, ik weet niets, niets van welke overtuigingen je hebt, welke simpele of verder uitgewerkte politieke visie je er op of na houdt.

Ik weet niets over je ouders, grootouders, of je atheïst of religieus bent.

Dat is lekker makkelijk.

Maar verandert natuurlijk niets aan onze gedeelde werkelijkheid.

Die van crisissen op wereldniveau, tot dichter bij huis in je eigen, vertrouwde land.

Heerlijk kerst, want kerst staat voor geweldloos.

Dus wens ik kinderen, de man van de benzinepomp, de onbekenden ‘bekenden’ op Facebook ‘een gezellige kerst toe’. Niet dat dit een verschil gaat maken, de staat waarin de wereld verkeerd is bij iedereen bekend en zal door onze gezellige ‘vrede op aarde’ theorie niet wezenlijk veranderen.

Maar we houden vol! Al tweeduizend jaar dus hoop is ook nog steeds aanwezig. Dit jaar editie 2019, we gaan er vol vertrouwen, met de leukste kerstboom van de hele straat, met een gestrekt been in.

Have fun

Prettig kerstfeest iedereen !

De sterke leider

Featured

Waarschuwingen, pas op! Het fascistische gevaar, samenkomend in ‘de leider’, zijn getrouwen omschreven als het populistische volk. Wij hebben onze sterke leider al. Mark Rutte is zijn naam. Al jarenlang is hij het boegbeeld, het gezicht van Nederland. Net zoals fascisten en fascistische regeringen worden beschreven in menig historisch document, de karakterisering van een fascistische leider door de hedendaagse pers aan het volk in bloemrijke taal wordt uitgelegd. Een leider, die aan het roer staat, omgeven door vazallen die hem steunen, vazallen die liegen en bedriegen en die onvoorwaardelijke trouw aan hun leider betonen. De politieke meelopers, die ziende blind zijn en hun controlerende taak veronachtzamen, wegwuiven. Foute ministers die blijven zitten.

Waar vroeger alleen God mocht oordelen is nu het volk, gekleineerd en uitgeknepen, met een Koning zonder macht, gebogen en verdeeld niet meer in staat een vuist te maken, eigendom van het fascistische monster dat wij onze Nederlandse regering noemen.

Heil aan de leider, heil aan Brussel, het nieuwe fascistische Europa is al lang, hier, onder ons.

2019; 100 kilometer Hongaars burgermeesterschap

Featured

In Hongarije is dit weekend lokaal gestemd. Nu zijn de stemmen geteld. De nieuwe burgermeesters zitten fris en fruitig achter hun bureau en zijn er klaar voor. Zij gaan hun politieke stempel drukken op hun stad of dorp.

Een geografische lijn van 100 kilometer. In Budapest is er een ‘socialist’ gekozen die, zo gaat het praatje onder de bevolking, al meteen de kont van Brussel kust. Soros een miljonair die jarenlang met behulp van billboards zwarter dan zwart is gemaakt is nu in Budapest, met zijn uiteenlopende gefinancierde activiteiten weer welkom. Dat zal de huidige Fidesz regering niet grappig vinden. Een kilometertje of 70 naar rechts is in Jaszbereny een Jobbik burgermeester gekozen. Zijn programma; de aanwezige arbeidskrachten die vanuit de Oekraïne met honderden de plaatselijke fabrieken bevolken zullen weer terug naar huis keren en plaats moeten maken voor lokale arbeidskrachten. Jobbik geeft een dikke middelvinger naar Brussel. De minderheden, lees Roma en de enkele Joden die hier in Hongarije stand weten te houden, zullen zich na jarenlang kennis gemaakt te hebben met de Jobbik politiek en haar volgelingen nu helemaal schuilhouden. Dat Jobbik de laatste jaren zich anders, gematigder, is gaan profileren en presenteren doet natuurlijk niets af aan de kennis onder de bevolking. Wat de Jobbik aanhang de laatste jaren allemaal heeft uitgespookt; de angst voortkomend uit intimidatie en moordpartijen is men, terecht, niet vergeten.

Een kilometer of dertig verder, in de kleine plattelandsdorpjes, is Fidesz heer en meester. Christelijke politiek is en blijft daar de komende jaren het motto. Brussels geld is welkom maar verder wenst men geen bemoeienis. Gebroederlijk stond Fidesz met de Katholieke KDNP op de verkiezingslijst. Deze politiek is bij de Hongaar bekend. Veilig en vertrouwd zwaaien de christenen en katholieken de Hongaarse scepter. Deze week kwam Fidesz voor even in het commerciële wereld nieuws. Een reclame met lesbische coca cola drinkende dames is als ongepast bestempeld, de publieke advertenties zijn verwijdert.

Honderd kilometer.

Het huidige gemeentelijke Hongaarse politieke landschap (anno 2019) is nog steeds overwegend conservatief. Brussel is niet geliefd en waar mogelijk zullen de christelijke waarden en normen leidend zijn .

Sar-el; Rachel en de IDF

Featured

Rachel zij deelde vanavond iets met ons de andere Sar-el vrijwilligers in Israël.

Dat ‘iets’ was persoonlijk, een emotie en dat ‘ons’ dat zijn wij vrijwilligers die in de bloedhitte de ons opgedragen rotklussen op deze afgesloten militaire basis met liefde uitvoeren.

Voor ons Israëlische leger, de IDF.

Onze begeleidsters zijn twee ‘lonely soldiers’. Lieve jonge vrouwen uit de USA en Engeland hijsen met ons, vroeg in de ochtend, de Israëlische vlag. Ze stellen de schoonmaakroosters op en maken ons op deze militaire basis wegwijs.

Als het avond programma is afgelopen, de airco ons heeft verkoeld en de slaapzaal wacht staat Rachel op en neemt het woord.

‘Ik ben verdrietig en blij’.

Mijn ouders die alle twee de concentratie kampen hebben overleefd. Mijn ouders die jarenlang in barakken zaten opgesloten.

Sorterend, kinderknuffels en stropdassen, in de wetenschap dat de dood door hun handen werd aangeraakt en verplaatst.

Deze dagen heb ik veel aan ze gedacht. ‘Mijn ouders’.

Ik Rachel, nu net als zij toen, opgesloten, maar met een werkende airco en in de wetenschap dat ik nu hier in Israël ben. Hier waar de IDF waakt. Israël het land waar ik mijn ouders kan herdenken.

Hier waren ‘zij’ bij ‘mij’.

Later als de groepsleden afscheid nemen krijg ik een klein plastic armbandje van Rachel. Canada staat erop. Rachel vliegt volgende week terug en zal als alles goed gaat volgend jaar met haar zonen de concentratie kampen in Europa bezoeken.

De Sar-el groep lost op, keert terug naar huis en haard. Rachel is voor mij deze reis de essentie van Sar-el. Israël een veilig huis voor ons allen. Ons thuis.

Godverdomme dit is geen wake up call

Featured

De moord op Derk Wiersum is natuurlijk niet te vergelijken met een ‘Engels belletje’. Toch lees ik het in de media. Een wake up call.

Een loze kreet samen met de boodschap dat er niemand politiek verantwoordelijk is voor het ‘ver onder de maat uitvoeren’ van deze justitiële taak.

Dit is de toon die is gezet. Vreselijk en waar. Een jaar geleden de twee doden bij Defensie verwijtbaar door nalatigheid, onze minister van defensie trad toen onder druk af.

Dit aftreden waar de publieke opinie en FVD, die terecht op het spreekgestoelte en gekleed in een semi Militair uniform de tweede kamer over hun verantwoordelijkheid toesprak, aan hebben bijgedragen door duidelijk te stellen dat dit soort onbekwaamheid moet worden bestraft.

Deze moord is geen wake up call. Het is een moord op een man, een vader. Uitgevoerd door de maffia die uitermate actief is in Nederland. Granaten en een afgehakt hoofd. We zijn het vergeten of gewoon gaan vinden.

Zoals in België de staat van beleg, misschien nog steeds, na een aantal aanslagen is afgekondigd zo zou per direct de staat van beleg voor de regio Amsterdam moeten worden ingevoerd.

In Nederland gaat het over een aantal steden en dorpen waar criminelen een onzichtbare grens hebben doorbroken, die van boven en onderwereld.

Granaten. Het is oorlog. Dus voor Amsterdam de staat van beleg, net als de Belgen en de Fransen dit de afgelopen jaren als middel hebben gebruikt om terroristen en criminelen te kunnen pakken.

Waarom is dit nergens te lezen. Bij Jinek en DwDD herkauwen en herkauwen van ‘vreselijk tot de gedoodverfde wake Up call’ dat is wat ik hoor. Geen enkele discussie met voor en tegenstanders over een ‘ kop die moet rollen’.

We zijn alweer bijna een week verder. Derk is misschien al begraven. In besloten kring. Grapperhuis moet opstappen als eind verantwoordelijke.

Een moord is een moord en mag nooit gebruikt worden als voorbeeld in een zogenaamde wake up call.

De moeder van Amsterdam

Featured

Het is vervelend om iets negatiefs te schrijven over een bestuurder. Soms is een aangewezen of gekozen bestuurder toch minder geschikt voor de opgedragen taak. Zoals bij Femke.

Phong Peng aan de Amstel lees ik op de sociale media, de opmerkingen over Republiek Amsterdam , zet er maar gauw een hek omheen, de groene khmer zijn talrijk en dan is de oppositie er natuurlijk ook nog hel en verdoemenis uit roepend over nieuw Amsterdams beleid.

Nederland laat van zich horen, Amsterdam de hoofdstad van Nederland en dus heeft elke Nederlander er iets over te zeggen. Een granaten tapijt, doodskisten magazijn en een Burgermeester met haar wethouders.

Femke is in een huwelijkse crises beland wat samen met een hand wapen, met tot een klont gesoldeerd magazijn, gevonden in een van de laatjes van de familie kast in de gang is het praatje van de dag bij de Vomar en thuis onder het avondeten. Honderden illegalen die niet uitgezet worden. Het loopt toch wel uit de hand daar in Amsterdam is de opinie gegeven door de niet Amsterdammers.

Zij hebben gelijk de Amsterdammer kijkt niet meer op van een handgranaat , steekpartij, schietende jongens op scooters. Maar dit is niet normaal. Het is het bewijs dat Amsterdam naar de klote is.

Een vacature die komt eraan. De volgende bestuurder, de eerste man of vrouw van Amsterdam, zal een andere profielschets dan Femke voor gelegd krijgen.

Een moeder word er dan gezocht, met of zonder kinderen, stevig in haar schoenen staand. Iemand die besturen kan, die knopen doorhakt, die durft niet te luisteren naar haar adviseurs, die durft aan te vallen. Een vrouw zoals Golda Meier, een vrouw als Golda die hier in Amsterdam de scepter zwaait dat zou een wereld van verschil maken.

Maar het is Femke.

De witte broodsweken zijn al heel lang voorbij. De doortastende, met beide benen op de grond staande moeder van Amsterdam gaat Femke nooit meer worden, dat zit er gewoon niet in.