Vies is wel erg

Featured

Tuurlijk is ‘vies’ wel erg en dat je partner ook een sloddervos is en het dus met ‘een schoon huis’ niet zo nauw neemt, doet niet ter zake.

Het is je karakter. Dat zal allemaal wel, dat je rommel prima vindt. Ik neem het ter kennisgeving aan. Maar het is een kul argument.

Laat ik het nog eens bij je in herinnering brengen; dat onze geschiedenis laat zien dat ‘middeleeuwse viezigheid’ heeft gezorgd voor veel onnodige doden .

Dat wij nu 40 jaar langer leven i.p.v. te sterven aan difterie, de pest en tbc. Dat hygiene hier de basis voor is en niet rommel.

Je douche, wc en gootsteen zijn er niet alleen voor je gemak maar zijn een onderdeel van ‘je persoonlijke hygiene’ in jou huis . Dus allemaal gelul dat ik of hij / zij een ‘sloddervos’ is.

Je maakt schoon in je eigen belang en in ieders belang. Anders zijn we straks weer terug bij af. Dan zijn we weer in een tijd dat je door een simpele kus op je mond al kon sterven aan tbc en difterie.

Europa is stil

Featured

Er ligt een ‘deken over Europa’, geen kinderlach meer te horen, lege winkelschappen en hoog vanuit de lucht zie ik rivieren zonder boten en weinig verkeer.

Europa wacht op wat komen gaat. Alleen in Frankrijk gaan de ‘gele hesjes’ nog de straten en pleinen op. Net als de tentjes, jaren geleden, waarin maandenlang op straten en pleinen gedemonstreerd werd tegen de ‘occupation’. Helemaal uit ons geheugen verdwenen.

Iedereen weet het, diep van binnen, dit is de opmars naar een dictatuur die nog nooit eerder is aanschouwd in 2000 jaar Wereld geschiedenis.

Totale controle op de financiën, alles is geautomatiseerd, kan en wordt ook gecontroleerd en door overheid en kwaadwillenden gemanipuleerd.

Voorbeelden te over. De ‘deken over Europa’ die nu wordt uitgerold en in Europa de ‘transitie’ naar totale staats controle mogelijk zal gaan maken.

Als de deken is glad getrokken dan zijn ‘de angst en onze doden’ bedekt.

Faro the terrible denial

I am surprised ; what a nice little town. Faro with in front a national sea park. Covered with birds and beautiful sandy beaches.

That’s not what I can say after visiting Faros historical and are archeological municipal museum. There is nothing wrong with the location. I see a splendid old monetary and the collection; famous mosaic and religious paintings. The Romans, the Arabic invasion and different wars. The Islam, Christianity, the Catholics they are all there.

But not the Jews, not one artefact, not one painting, not one old gravestone that shows me, an ordinary citizen, the history off the Jews. The Jews who are part of the Faro history. They were there. Living, praying, working and dying for a long, long, time. So after asking around, the Jews are

not a part of this museum. And that’s shameful, because its ‘manipulation of local history’. It’s 2020 and again shameful and painful.

Faro is it worth a visit? Yes it is, but go and ask if it’s possible to place a little artefact on one off the shelf’s.

Oeganda in de Albert Heijn

Featured

Waar zijn de tasjes? achter de counter bij ‘de bloemen en de kranten’ zo is mij net verteld. Door een vriendelijke caissière waar, ik na getreuzel bij de zelf scan kassa toch besloot mijn boodschappen te gaan afrekenen. Ons gesprek ging over het milieu te weten de plastic tasjes, de economie dat er veel AH tasjes worden gestolen en Afrika als juridisch baken, als een voorbeeld van hoe het zou moeten. Niet in heel Afrika maar in Oeganda zo wist zij het mij te vertellen, daar is geen plastic tasje meer te vinden. Goed hè ! Bij wet geregeld. Ja beaam ik, heel goed, daar kunnen wij nog wat van leren.

Links en rechts

Featured

In de wereld politiek zullen Politici hetzelfde pad moeten gaan bewandelen. Om de stabiliteit van de wereld, van onze wereld, te waarborgen. De sociale en economische druk is wereldwijd enorm, grote groepen mensen gebruiken geweld en onderdrukking, zijn plunderend en moordend in het midden oosten in Azië en Afrika te vinden. Hier is geen middenweg mogelijk.

Het eerste recht is het recht op leven, zoals Lavrov, de Russische minister van buitenlandse zaken net uitsprak in de UN vergaderzaal.

Oorlog is nu het antwoord. Er zal door de agressor niet met een zwaaiende witte vlag om vrede worden gevraagd. Dat is Utopisch denken. Vreedzaam leven is ons eerste mensenrecht. Daar mag om gevochten worden.

Sarajevo en East Al Ghouta

Featured

Zijn het de beelden van deze platgebombardeerde, in puin liggende Syrische stad, de beelden van een stad als een karkas met vlagen optrekkende rook en gruis, een simpele minaret die stand blijft houden, zijn dit de beelden die een vaste plek in ons geheugen gaan krijgen, naast het aanzwellende geluid van de jager, die hoog in de lucht, de onzekere belofte van een precisie raket heeft aangekondigd.

Heel lang geleden in Sarajevo, een stad in het voormalige Joegoslavië, was het de stilte, de op kousenvoeten rennende burgers, die met het geluid van een zachte wind en de vaste hand van een vijandige scherpschutter in hun omsingelde platgebombardeerde stad werden vermoord.

Beide oorlogen zijn in beeld gebracht, door journalisten met gevaar voor eigen leven en beiden zijn voor ons de toeschouwer, onwerkelijk en misselijkmakend.

De burgers die er bleven wonen, geteisterd en bedreigd door oorlogsgeweld, burgers die na een lange tijd van politieke onrust en demonstraties, nu in een oorlog zijn beland en nog steeds bereid zijn hun politieke gelijk te halen. Dit alles met de vaststaande overtuiging dat alleen gelijkheid en vrede telt. Duizenden burgers die deze overtuiging met de dood moesten bekopen.

Vanavond zie ik ‘De Cave’ een bekroonde documentaire waar het doorgeven van een zak met drop tijdens de vertoning ongepast voelt en dit ook eigenlijk is.

Ik zie een ondergronds ziekenhuis, ik zie Syrische kinderen in totale schok binnen gebracht worden en ik zie dokters, zusters en broeders, ook in totale schok, hun bloederige werk doen. De beelden zijn verpakt in bloed, stof en stress.

Ik zit erbij, kijk ernaar en na afloop valt er niet veel meer te zeggen.

Misschien dat de terloopse opmerking in de lift gemaakt op weg naar buiten ‘dat wij geluk hebben’ en dus het onuitgesproken ‘zij hebben pech’ de lading dekt.

Reuven Rivlin en Yehuda Bauer (world holocaust forum 2020)

Featured

Ik was erbij. De ‘live stream’ World Holocaust forum, te weten het diner dat vanavond door Reuven Rivlin is gegeven. Ik, de hele wereld mocht meekijken hoe Reuven, de vriendelijke President van de staat Israël, met een klein buikje en een beetje rommelig pak tal van gasten verwelkomde op het World Holocaust forum 2020.

Onze koning was er ook bij. Willem zat strak in het pak. Zo te zien was hij het beste gekleed van de vele aanwezige mannen, een prachtig pak met pochet. Het was het enige pochet wat er vanavond te zien was.

Volgens de pers is dit Willem zijn eerste officiële bezoek aan Israël. Jammer dat onze Koning het warme welkom zo snel afbrak, de op elkaar gelegde handen waren een teken van vriendschap en hadden rustig nog wat langer ‘samen’ mogen zijn.

Maar niet Reuven, Macron, Filip van België of de President van Duitsland of misschien de kok die even kwam kijken of de hapjes wel in de smaak vielen stalen de ‘show’. Nee, deze avond was de avond van een oude man, een man met een pak nog slobberiger dan dat van Reuven.

Een man die klein, door ouderdom en kennis gekrompen, met hulp het spreekgestoelte moest beklimmen. Onbekend bij het publiek, een historicus, een academicus die al een leven lang onderzoekt en publiceert.

Professor Yehuda Bauer mocht het gezelschap van presidenten en koningen tussen hun voor en hoofdgerecht toespreken.

Vijf minuten had Yehuda maar nodig.

Om de aanwezigen te vertellen hoe Joodse communisten als het nieuwe kwaad, in het eeuwenlange oude Joodse kwaad, een eigen plek hadden gekregen. Een plek is gegeven. Door niet Joden, door anderen, door antisemieten, door religieuzen, die Joodse communisten, bolsjewieken, hebben toegevoegd als een specifiek, nieuw, hoofdstuk in hun boek genaamd ‘wereldwijd antisemitisme’.

Yehuda, die na afloop nog een handdruk kreeg van de voorzitter van de USA senaat. Die morgen, misschien, president Putin ook de hand mag schudden.

Yehuda, die ons, vanavond, de gasten, de wereld, alle slachtoffers van de alomvattende Holocaust hun moment van erkenning heeft gegeven.

Machtsmisbruik ; Het ultieme EU voorbeeld

Featured

Van het ongelofelijke machtsmisbruik dat aan ons Europese burgers wordt opgedrongen door bestuurlijke Brussel.

Dit hoorde ik als korte nieuwsflits op de radio tussen de december hits door.

Dat Brussel toch wel een beetje fout bezig is met dat maandelijkse verhuis-uitje naar Strassbourgh.

Een Greta ‘milieu / klimaat’ dingetje en al voor jaren een agenda puntje op de gezamenlijke EU agenda. Europa is gebaseerd op de ‘ eeuwige’ strijd tussen natie staten, het doel is deze strijd te beslechten door het vormen van een unie.

De keus voor een gemeenschappelijke taal is decennia lang een bron van strijd op politiek niveau gebleken. En natuurlijk niets voor niets. De mogelijkheid om van mens tot mens te communiceren is de sleutel tot wereldwijde democratie en vrijheid van meningsuiting. Hier willen ze bij de EU niets van weten, net als de door de burger in 2019 gekozen EU bestuurders opeens om politieke reden niet meer konden aantreden en vervangen werden door anderen, die hoogstwaarschijnlijk beter inpasbaar waren in het van bovenaf opgelegde EU beleid.

Deze terugkerende ‘newsfeed’ lacht ons EU burgers recht in ons gezicht uit. Sukkels. Dit is gewoon de jarenlange regelmatig terugkerende radio boodschap voor ons luisteraars. Wij, zittend in de auto, hangend op de bank.

Sukkels.

Een Indian gift, land en boek

Featured

Een ‘Indian gift’. Een actie. Je geeft iets cadeau en dan, later, dan pak jij, de gever, het van de ontvanger weer af.

‘The Indian gift’ een gezegde, een uitspraak welke de geschiedenis, verhouding en positie tussen de Indianen en de USA government weergeeft. Een gezegde wat door de natives zal worden gebruikt als door andere Amerikanen in privé en zakelijke gesprekken.

Amerikanen. Je beloofd iets, aan een groep; aanspraak en eigendom van land. En dat wordt, later, weer te niet gedaan, ingetrokken, genegeerd. Hier gaat het om economische ‘nationale’ belangen versus ‘Indianen’ land (reservaat) .

De laatste jaren is er veel over het gebruik van deze grond geschreven. Demonstraties, acties en rechtszaken die als inzet de geesten van voorouders en olie pijpleidingen hebben.

De USA Indianen waren bijna uitgeroeid door geweld en ziektes en hebben lang geleden de hun opgelegde noodgedwongen ‘rust’, uitgeblust en met kokend bloed aanvaard. In een reservaat.

Het Indianen reservaat bestaat niet meer. De Indianen zijn een groep die als enige in de USA de toevoeging ‘native’ aan hun lijst van groep-specifieke kenmerken kan toevoegen.

De laatste generatie Indianen, zij die hun familie geschiedenis hebben moeten leren accepteren, zij zijn de eigenaren, de beheerders van deze grond. Zij staan in hun recht.

Wat het beheer precies doet of wil gaan doen, natuurbehoud, cultureel erfgoed, specifieke grondstof exploitatie, is uitsluitend en alleen een zaak van de Indianen. Tegenstellingen mbt het gebruik van de grond binnen de Indianen gemeenschap zullen, hier is weinig in het nieuws over te vinden, er vast zijn.

De politieke en bestuurlijke besluitvorming bij de Indianen zelf is niet mijn zaak. Ik ben geen ‘Indiaan’ Natuurlijk steun ik een politiek standpunt wat staat voor natuurbehoud. Een mooi ongerept landschap is een streling voor het oog. FB Indianen die dit standpunt uitdragen zijn dan al gauw mijn FB vrienden.

Maar mijn stem van ver, heel ver vanaf de zijlijn, is uiteindelijk niet van belang. Zij zelf zullen tot overeenstemming moeten komen over het te voeren beleid en de USA government zal overeenkomsten, ooit historisch gesloten moeten naleven. Dit laatste is hun wettelijke plicht.

Een tweede ‘Indian gift’, mijn boek, gisteren gekocht, ligt nu verstopt tussen de andere pakjes, in glitter papier onder de kerstboom. Dit boek ga ik cadeau geven.

Maar later ga ik dit boek boek weer lenen. Ga ik het terugvragen, voor even. Omdat ik het ook wil lezen.

Dan is mijn cadeau ook straks, later in de tijd, als ik het weer terugvraag of mij weer toe-eigen een ‘Indian gift’.

Een boek is geen grond. Om grondrechten worden al vele generaties lang, wereldwijd, oorlogen gevoerd. Nooit om een boek.

Maar wel om de inhoud, ideeën, ervaringen en opvattingen die je met anderen, op schrift, kunt delen.

Op land is wetgeving van toepassing, op ervaringen en ideeën niet, dit kerst boek is een ‘kaft met inhoud’. Straks is er een open plek in de boekenkast de kaft ontbreekt een ‘Indian gift’.

De orale historie die wereldwijd bewaard is gebleven voor het anderen doorgegeven aan anderen om ervaringen en kennis te kunnen delen is ook geen Indian gift. De door overlevering