Een Indian gift, land en boek

Een ‘Indian gift’. Een actie. Je geeft iets cadeau en dan, later, dan pak jij, de gever, het van de ontvanger weer af.

‘The Indian gift’ een gezegde, een uitspraak welke de geschiedenis, verhouding en positie tussen de Indianen en de USA government weergeeft. Een gezegde wat door de natives zal worden gebruikt als door andere Amerikanen in privé en zakelijke gesprekken.

Amerikanen. Je beloofd iets, aan een groep; aanspraak en eigendom van land. En dat wordt, later, weer te niet gedaan, ingetrokken, genegeerd. Hier gaat het om economische ‘nationale’ belangen versus ‘Indianen’ land (reservaat) .

De laatste jaren is er veel over het gebruik van deze grond geschreven. Demonstraties, acties en rechtszaken die als inzet de geesten van voorouders en olie pijpleidingen hebben.

De USA Indianen waren bijna uitgeroeid door geweld en ziektes en hebben lang geleden de hun opgelegde noodgedwongen ‘rust’, uitgeblust en met kokend bloed aanvaard. In een reservaat.

Het Indianen reservaat bestaat niet meer. De Indianen zijn een groep die als enige in de USA de toevoeging ‘native’ aan hun lijst van groep-specifieke kenmerken kan toevoegen.

De laatste generatie Indianen, zij die hun familie geschiedenis hebben moeten leren accepteren, zij zijn de eigenaren, de beheerders van deze grond. Zij staan in hun recht.

Wat het beheer precies doet of wil gaan doen, natuurbehoud, cultureel erfgoed, specifieke grondstof exploitatie, is uitsluitend en alleen een zaak van de Indianen. Tegenstellingen mbt het gebruik van de grond binnen de Indianen gemeenschap zullen, hier is weinig in het nieuws over te vinden, er vast zijn.

De politieke en bestuurlijke besluitvorming bij de Indianen zelf is niet mijn zaak. Ik ben geen ‘Indiaan’ Natuurlijk steun ik een politiek standpunt wat staat voor natuurbehoud. Een mooi ongerept landschap is een streling voor het oog. FB Indianen die dit standpunt uitdragen zijn dan al gauw mijn FB vrienden.

Maar mijn stem van ver, heel ver vanaf de zijlijn, is uiteindelijk niet van belang. Zij zelf zullen tot overeenstemming moeten komen over het te voeren beleid en de USA government zal overeenkomsten, ooit historisch gesloten moeten naleven. Dit laatste is hun wettelijke plicht.

Een tweede ‘Indian gift’, mijn boek, gisteren gekocht, ligt nu verstopt tussen de andere pakjes, in glitter papier onder de kerstboom. Dit boek ga ik cadeau geven.

Maar later ga ik dit boek boek weer lenen. Ga ik het terugvragen, voor even. Omdat ik het ook wil lezen.

Dan is mijn cadeau ook straks, later in de tijd, als ik het weer terugvraag of mij weer toe-eigen een ‘Indian gift’.

Een boek is geen grond. Om grondrechten worden al vele generaties lang, wereldwijd, oorlogen gevoerd. Nooit om een boek.

Maar wel om de inhoud, ideeën, ervaringen en opvattingen die je met anderen, op schrift, kunt delen.

Op land is wetgeving van toepassing, op ervaringen en ideeën niet, dit kerst boek is een ‘kaft met inhoud’. Straks is er een open plek in de boekenkast de kaft ontbreekt een ‘Indian gift’.

De orale historie die wereldwijd bewaard is gebleven voor het anderen doorgegeven aan anderen om ervaringen en kennis te kunnen delen is ook geen Indian gift. De door overlevering