De Russische ziel en National Geographic

De Russische ziel, die kennen wij wel in Europa.

Wodka, revoluties, tsaren, communisten, Tsjernobyl, oorlogen en de miljoenen doden, ik roep maar wat.

Maar alleen de Rus zelf kent zijn eigen, gemeenschappelijke, ziel.

Die ziel, ook wel de wortels van een mens genoemd, is verbonden met en geworteld in de aarde.

De Russische aarde, de grond en haar bewoners daar liep ik toevallig ‘tegenaan’.

Lopend door Arabat, waar ik, het was min 5 en nat gesneeuwd op zoek was naar souvenirs, stuitte ik op een openbare foto tentoonstelling van National Geographic. De mooiste foto’s uitgekozen en metershoog Moskous sneeuw en kou trotserend.

Groot, bergen, meren, vlakten, sneeuw en zon. Maar groot, oneindig groot en met verschillende klimaat zones. Daar wortelt de Russische ziel. Waar, verre, voorouders het land bewerkten, wekenlang moesten rijden om handel te drijven of een bezoek af te leggen. Waar de overheid niet om de hoek zichtbaar was maar heel ver weg zetelde.

Waar de Rus in kleine gemeenschappen voedsel verbouwde, het geschoten dierenvel tot bontdekens en jassen vermaakten, waar in de donkere wintermaanden houtsnijwerk en verhalen werden uitgewisseld, bedacht en opgeschreven.

En later, waar daar ver weg, kampen ontstonden waar naar de ongewelvallige Russen werden verbannen.

Waar de Rus leerde dat hun grond leven betekende en poëzie.

Dat kwam allemaal samen in deze mooiste foto’s.

In Arabat ontdekte ik een stukje van de Russische ziel.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s